Obrońcy życia, szczególnie w osobie @Gini, potępiają mnie, że jęczę z powodu mojej choroby, że jestem egoistką, bo widzę tylko siebie, a innych nie, że jest mi źle, bo mam problem - nie chcę być szczęśliwa, bo nie umiem sobie znaleźć zajęcia i robić czegoś dla innych, nienawidzę ludzi w ogóle jestem stalinowiec bo bym chciała zabijać...etc. Pokazują mi dziesiątki przykładów cierpiących, nieszczęśliwych ludzi, którzy znaleźli sobie zajęcie, są radośni, pogodni i przyjaźni ludziom... a ja to najgorsze zło pod słońcem.
Postanowiłam zrobić dziś kolejny psychodramowy eksperyment polegający na odwróceniu ról. (Psychodrama - technika terapeutyczna) Teraz ja wcielę się w rolę obrońcy życia i będę zachwalać życie w podobny sposób jak @Gini. Tylko bez hejtingu - jak w jej przypadku.
Swego czasu należałam do Towarzystwa Zwalczania Chorób Mięśni. Byłam nawet w zarządzie sekcji dziecięcej odpowiedzialną za imprezy okolicznościowe i paczki z prezentami. Towarzystwo skupiało członków w największym procencie z dystrofiami mięśniowymi. To były takie dzieci jak Adrianek:
http://adrianekpomoc.pl.tl/Post%26%23281%3Bp-choroby-syna.htm
Zatem:
Przyjacielu, zobacz jakie życie jest piękne! Ja też choruję - wprawdzie na miopatię i jeszcze chodzę... Nawet pracuję. Znalazłam sobie zajęcie. Przygarniam bezdomne koty. Jestem bardzo szczęśliwa. Mówię ci jakie życie jest piękne. Jutro wybieram się na wczasy na Majorkę. Ty też musisz znaleźć sobie jakieś zajęcie, musisz coś zrobić dla innych. Wtedy zapomnisz o bólu tych odleżyn i rur respiratora w tchawicy. Nie możesz być egoistą, nie możesz nienawidzić ludzi i narzekać. Przestań jęczeć, że cię dupa boli. Nie rób z siebie ekshibicjonistycznej kreatury. Tyle innych osób choruje... spójrz na Hawkinga. Nie możesz patrzeć tylko na siebie...
Nie kurde. Dalej nie mogę. Dalej nie wytrzymam robić z siebie potwora. Przepraszam przyjacielu. Przepraszam.
Gdy jeździłam z takimi dziećmi i młodzieżą na turnusy rehabilitacyjne, było mi... cholernie wstyd. Ja za każdym razem, choć nie dawałam po sobie poznać, czułam tylko potworny wstyd, że ja jeszcze chodzę, a oni już nie.
Komentarze
Pokaż komentarze (8)