Czy przywrócić karę konfiskaty mienia?

 Od kilku lat funkcjonuje Centralne Biuro Antykorupcyjne (CBA). Jak wynika z rocznych sprawozdań składanych w Senacie RP przez Szefa CBA Pana Pawła Wojtunika, sukcesy w walce z korupcją niewątpliwie są przez tą służbę odnoszone, co przemawia za koniecznością jej utrzymania oraz wzmocnienia finansowego i kadrowego.

Wydaje się jednak, że wykrywane afery nie dotyczą jednak wierzchołka tzw. góry lodowej. Rzeczywista korupcja gospodarcza może występować bowiem nie tylko w związku z realizacją zamówień publicznych, ale także chociażby przy dystrybucji środków unijnych, czy też dzieleniu środków przekazywanych z budżetów jednostek samorządu terytorialnego organizacjom pozarządowym.

Zastanawia mnie dlaczego w Polsce, zaraz po zmianie ustroju, zniesiono karę konfiskaty mienia. Moim zdaniem, karę tę należałoby przywrócić. Spowodowałoby to, że sprawcy gigantycznych przekrętów finansowych odczuliby dotkliwie i realnie skutki swojej przestępczej działalności. A tak, otrzymują kilkuletnie wyroki i po odzyskaniu wolności żyje im się nadal dostatnio. W USA sprawcy przekrętów finansowych otrzymują kary nawet 150 lat pozbawienia wolności. Jest zastanawiające, dlaczego w Polsce sprawcy przestępstw korupcyjnych są traktowani tak liberalnie? Czyżby nadal obowiązywała niepisana zasada z początku lat 90-tych, że „pierwszy milion można ukraść”? Od korupcji, w ścisłym tego słowa znaczeniu, należy odróżnić korupcję polityczną (osiąganie wymiernych korzyści majątkowych wynikających z zajmowanych stanowisk), czy też nepotyzm. Ale o tych zjawiskach innym razem.

Odnoszę wrażenie, że nasz kraj od kilku lat rozkłada zarówno korupcja finansowa, korupcja polityczna oraz nepotyzm. Są to zjawiska, które – jak nowotwór – niszczą demokratyczne państwo prawa, jakim jest Rzeczpospolita Polska.

Szerzej: H. Cioch, „Konfiskata mienia” [w:] B. Migut (red.), „Encyklopedia Katolicka”, tom IX, Lublin 2002, s. 585-586.