Moja córeczka śpi

Wróciłem do domu wyjątkowo późno, moja córeczka już śpi. Wchodzę do jej pokoju poprawić kocyk, zawsze się odkryje zanim zaśnie. Przez zamknięte okno ulicy sączy się przytłumiony szum przejeżdżających samochodów. Pokój tonie w półmroku, świeci się tylko nocna lampka ze słabiutką żarówką. Uśpiona twarz Agniesi znajduje się w plamie światła, resztę ciała pokrywają fantazyjne półcienie. Jedną rączką ściska pustą butelkę po mleku. Drugą zwinęła w piąstkę i podłożyła sobie pod głowę. 

Moja córeczka oddycha spokojnie i miarowo. Po chwili patrzenia dostrzegam mikroskopijne drgnięcia oczu pod zamkniętymi powiekami. Pewnie śni teraz o wielkiej piaskownicy, o tym że wreszcie pozwolili jej wciskać guziki na telewizorze. Albo na grzbiecie konika na biegunach podróżuje przez jakąś kolorową krainę wyobraźni. 

Delikatnie stawiam kroki żeby jakaś skrzypiąca deska nie zakłóciła jej snu. Ostrożnie chwytam kocyk. Powolutku piżamka w różowe misie znika pod jasnożółtym polarem kocyka. Już wystaje spod niego tylko uśpiona twarz mojej córeczki.  

Przez chwilę istnieje tylko ten skąpany w półmroku pokój, szum samochodów za oknem i moja śpiąca córeczka. Świat, który jest najlepszym ze światów bo pozwala spokojnie spać mojej córce i pozwala mi przykrywać ją kocykiem żeby nie zmarzła. 

Powoli wycofuję się z pokoju. Już jestem na progu, jeszcze tylko ostatni rzut oka i zamykam drzwi. Udało się bez najmniejszego skrzypnięcia. 

Moja córeczka śpi.