Po przeczytaniu notki red. Igora Janke, wytrzymałem jakoś przez trzy dni. Czwartego zacząłem pisać. Dzisiejsze wydarzenia w Sejmie nieco to przyśpieszyły. Nie bardzo podoba mi się projekt Ziobry. A tym bardziej jego nazwa.
Partia republikańska, (inna niż wszystkie dzisiejsze prawicowe formacje) jest w naszym kraju na pewno potrzebna. Niestety, przy obecnym wyglądzie sceny politycznej i świadomości Polaków to raczej niemożliwe. Obecna polska prawica to albo efekciarstwo liderów (Nowa Prawica), koniunkturalizm, albo mesjanizm w różnym nasileniu i przejawach. Ewentualnie postawa kompromisu na zasadzie „Nie ma lepszego od Jarosława Kaczyńskiego”. Rymkiewicz wyraził to jeszcze dobitniej.
Inny przykład to wywiad w „Uważam Rze”, jaki Karnowscy przeprowadzili z Mariuszem Kamińskim. Nigdy nie uwierzę, że on, niegdyś tak skuteczny szef CBA nie potrafi kojarzyć oczywistych faktów. I opowiada czytelnikom, co opowiada.
Zostawmy PiS. Po powstaniu PJN, jej lubelscy liderzy zamiast tworzyć prawdziwe struktury, zajęli się obsadzaniem najlepszych foteli kandydatami, jacy tym liderom wydali się najlepsi. Czyli tacy, którym do szczęścia i spełnienia brakowało tylko polityki. Bo pieniądze, stołki i prestiż już mieli. Zwykłych śmiertelników, zainteresowanych członkostwem liderzy Pjonków nieco olali. I także dlatego przegrali.
Lider partii republikańskiej, która miałaby być bytem masowym nie mógłby grać na siebie. A w naszej rzeczywistości to raczej mało prawdopodobne.
Aby taki republikański byt mógł zaistnieć musi zmienić się prawicowa świadomość społeczna.
A do tego potrzebny jest raczej think tank, który tą świadomość będzie zmieniać.
Jaka miałaby być jego formuła? Mógłby powstać przy salonie24, albo skupić się wokół autorów i publicystów z „Uważam Rze”. (I oczywiście nie byłby tak elitarny jak Pjonki lubelskie).
A z czasem na jego intelektualnej bazie mogłaby wyrosnąć republikańska formacja polityczna.
Inżynier Obserwator
Komentarze
Pokaż komentarze (5)