„ Miałem wizję- wyznał kiedyś pewnej kobiecie ojciec Joachim Badeni, zmarły przed trzema laty w opinii świętości krakowski Dominikanin. Zakonnik ten w młodości nie stronił od hulanki i swawoli. Nawrócenie przyszło stopniowo. - Widziałem wielką złotą bramę do nieba- kontynuuje zakonnik- Przed bramą stoi bardzo groźny archanioł. Obok niego święty Piotr, potulny, wesolutki, z kluczami sobie chodzi . Nagle zza horyzontu wychodzą biskupi parami. Idzie procesja prosto do nieba. Mitry i pastorały błyszczą.
Zatrzymuje ich święty Piotr. - Proszę tutaj mitry zdjąć. Aniołek da numerek i do szatni z tym pójdzie(…) . Apostoł Piotr zaczyna ustawiać procesję biskupów: - Proszę tu zrobić wolne miejsce. Tam jest rower, niech ksiądz biskup na niego nie wpadnie. I Murek. Wszyscy biskupi stoją. Zza horyzontu widać wielką czerwona latarnię. A spod niej wszystkie panny: tup, tup, tup… prosto do nieba idą! Święty Piotr wita je i mówi: -No, cieszę się, że panie dały radę! Były pewnie trudności z zarobkowaniem. Oczywiście, to nie było dobre..ale trudno. Bardzo proszę, panie przodem”( cytat z książki „ Judyty Syrek: „Wyjdź do światła. Przesłanie świętego grzesznika”).
Dlaczego cytuję ojca Badeni? Bo w notce też będzie co nieco o… diakonach, wikarych i biskupach Salonu24…. I o tym, że pora na przedświąteczny rachunek sumienia, żal za grzechy i mocne postanowienie poprawy….
Uwaga! TEZA. Bo ta byc musi. Ja tu nikogo personalnie nie atakuję, Ja tu tylko przyglądam się pewnym zachowaniom, które wydają się mało eleganckie i niegodne pewnych nazwisk. Szkoda marnowac ciekawy dorobek pisarski, wyciągając co chwila szabelkę i węsząc wszędzie wrogów. Autor o podejrzliwym, wrogim usposobieniu do innych ludzi budzi mój smutek. Pan Bóg dał ludziom rozum i wolność.NIech wybieraja sami. Niech uczą się na własnych błędach. Dajmy ludziom prawo do błędu. Ostatecznie ojciec Badeni tez kiedyś był hulaką i grzesznikiem .Pohulał, pogrzeszył... i przyszedł ten moment, kiedy dojrzal do nawrócenia. Dzięki takiej perspektywie i życiowemu doświadczeniu mógł być partnerem do rozmów dla wielu watpiących i ateistów.Jeszcze raz powtórzę tezę, na modłę poczytnego bloggera Salonu: JA tu nikogo personalnie nie atakuję! JA się tylko przyglądam...
W ostatnim tygodniu nie miałam zbyt wiele czasu na pisanie, ponieważ intensywnie dokształcam się w kilku przydatnych umiejętnościach technicznych. Nauka to wielka frajda! Jednak do niektórych nowości technicznych podchodzę jak zając do jeża. Widzę własne ograniczenia i próbuję zmienić do nich nastawienie. To bardzo pomaga w życiu.
Naszą rodzinę szczęśliwie ominęła, jak dotąd, psychoza porządków i przedświątecznych zakupów. Pewnie wszystko jeszcze przed nami. Odkurzyłam jedynie biblioteczki z książkami w 3 pokojach. Przy okazji natknęłam się na kilka tytułów, odłożonych do przeczytania na później. Do niektórych tytułów chętnie wrócę po raz kolejny.
Czasem człowiek dojrzewa do pewnych decyzji przez dziesiątki lat, niczym owoce na drzewie arganii żelaznej. By drzewo wydało te owoce, najpierw musi rosnąć w odpowiednim klimacie przez x lat. Ale za to okrzyknięto je odkryciem w kosmetologii.
„Śpiesz się powoli.”
„ Co nagle to po diable”. Znacie te przysłowia? Tak samo jest chyba ze zbyt pochopnymi komentarzami, pisanymi pod wpływem wrzątku emocjonalnego. Oby tylko nie wynikła z tego przykra jednostka chorobowa, tzw. Zespół Nieuzasadnionego Zadęcia Na Własny Temat….
Od czasu do czasu odwiedzam Salonik w towarzystwie filiżanki latte … „Wielkieś mi uczyniła pustki w domu moim, ukochana Latte, tym zniknieniem swoim” , przychodzi mi do głowy cytat z mistrza Jana z Czarnolasu, który sparafrazowałam w tym miejscu na użytek oddania nastroju, panującego ostatnio na Salonie, ogołoconym z sekcji Latte….
Wpadam zatem na kwadransik, pragnąc uchwycić atmosferę i poczytać ulubionych autorów. Wtedy kawa smakuje lepiej. Ma bardziej wyrazisty smak. I skuteczniej podnosi na duchu.
Przy czym, wyjaśnijmy to sobie od razu : Gdyby żartobliwie podzielić bloggerów na „diakonów”, „wikarych” i „biskupów” Salonu, to jakoś nie ciągnie mnie w kierunku podczytywania różowych dostojników. Dlaczego? Cóż, zauważyłam pewien schemat: choć nie jest on regułą, że im większa poczytność, tym częściej powtarza się styl: paszkwilowo- reklamowy. Co wolno wojewodzie…. We wstępie, wydobyć z pochwy miecz, pomachać nim, wykrzykując znane nazwisko z pianą na ustach a potem w rozwinięciu kilkanaście razy efekciarsko powtórzyć ulubiony zaimek : „ Ja”. Ja…ja …ja…ja, jako refren notki….
Nie zawadzi też kilkakrotne powtórzenie TEZY , tak na wszelki wypadek, by emeryci tudzież czytelnicy, którym Bóg dał mniej bystrości umysłu ( o, nieszczęśni) ), też zakumali, o co biega Artyście. Aby ci, co bliżej Ziemi, też się pochylili nad problemem.
Czasem wtrąci się „dla fazy” zabawną historyjkę i na koniec : obowiązkowa relacja z frontu sprzedaży nakładu, powtórzone po raz setny adresy księgarń, w których można uraczyć się jedynymi, zasługującymi na uwagę płodami szlachetnego, nawiedzonego umysłu. A pod tekstem co drugi komentarz autora z Banem. Niektórzy bloggerzy obnoszą nawet owe bany z dumą, jak ongiś rycerze swe blizny po ostrej bitwie. Jak Lemingi swoje kubeczki kawusi ze Starbusia. Chwalą się nimi: „Zadarłem/- am z „purpuratem” Salonowym! Ale dalej, pospacerujmy po SG i zjedźmy kursorem nieco dalej… Cóż my tu mamy?
Tu rzeczowa analiza ekonomiczna, tam płonie ogień ideowy, poniżej nienachalnie cieszą oko jakieś ładne zdjęcia, tam przyciągnie uwagę pomysłowy tytuł…. ówdzie wzrok zatrzymuje się by poczytać przyjazne dyskusje. W kilku miejscach ,Gorzkie Żale. Ale tak generalnie to szarlotka polityczna.
Na wejściu gospodarz częstuje dawką reklam. Zło konieczne. Portal musi zarabiać. Niektórzy autorzy wpadają tu z powodów czysto biznesowych, silnie odczuwają presję Sprzedania Nakładu… A to bywa nieprzyjemne niczym… parcie na pęcherz. Może stąd te oznaki zniecierpliwienia, złośliwości w stosunku do wyrobników społecznych,diakonów- służebników, wpadających na Salon towarzysko, bez zamiarów biznesowych? Jest i Ministerstwo Promowania Wyłącznie Właściwej Lektury, otoczone bastionem żołnierzy- obrońców, z których komentarzy wynika jasno: Tak trzymaj, Gabryś! Good Job!
Oczywiście, nie sposób ominąć Kramiku z Polecanymi Książkami. Kramik, którego właściciel zakręcił się w teorii, jakoby systematyczne plucie i dyskredytowanie konkurencji, tzw. Czarny PR, miałoby podnosić wpływy ze sprzedaży własnych, jedynie wartych przeczytania dzieł. Coś się panu/pani nie podoba? Won! Pan Cejrowski powiedział publicznie: Miłośnicy Tęczy, won z Placu Zbawiciela, wasze miejsce jest gdzie indziej. I teraz „ won” stało się słowem modnym! Zauważyliście? Co drugi, trzeci komentarz, było nie było, Elity Salonu, brzmi: won! Kto następny? Przepraszam za dygresję ale boje się, ze zapomnę napisać o czymś ważnym… Otóż wydaje mi się, że każdy uczciwy obywatel powinien od swojego „kramiku”, miejsca, z którego czerpie dochody… opłacić rodzaj… czynszu. W końcu w kramiku się zarobkuje, czy tak? A skoro już otrzymuje się reklamę gratis to… powinno się zwrócić uwagę na etykietę zachowania. I pilnie jej przestrzegać . Uwga, powtarzam TEZĘ: JA tu nikogo nie krytukuję personalnie, JA się tylko przyglądam.... itd.
Czy naprawdę trzeba aż w tak rozpoznawalnym stopniu zapożyczać słownictwo od konkurencji? Prawda, że to brzmi żałosnie? Na przykład, zamiast : „Won” można napisać bardziej poetycko: „ Do zobaczenia w raju, przyjacielu. Tam już NIC i NIKT nas nie będzie złościć. Tam już nie będzie różnicy zdań”. I bardziej elegancko. I nikt się nie doczepi o chamstwo.
Czuję, że sama nie rozwieję moich wątpliwości, jak postąpić słusznie w tym międzybloggerskim sporze na słowa. Wracam więc do elementarza dla bloggerów. Sięgam ponownie po „Alfabet Seawolfa”. Polska sieć przeżyła w długi weekend majowy niepowetowana stratę, śmierć Śp. Tomasza Mierzwińskiego. Mistrz celnej puenty, który bez niepotrzebnego nadęcia, niezwykle trafnie potrafił czytać między słowami i widział ludzi takimi, jakimi są naprawdę a nie takimi, za jakich oni chcieliby uchodzić. Tym razem poszukuję recepty Wilka, co to niejednemu bałwanowi na morzu stawił czoło…. Pokojowej recepty, co zrobić z kontrowersyjnymi wpisami autorstwa ludków, który nie widzą nic złego w byciu przykładnym katolikiem a jednocześnie w publicznym pluciu na innych autorów. Wojna interesów to jednak wojna. A na wojnie się strzela. Czasami wrogowi dostanie się w nogę, czasem w bark a czasem strzelec wyborowy trafi prosto w delikatniejszą część ciała. W ten sam sposób docinają właściciele małych sklepików hipermarketom, podnosząc raban, że oni tu ledwo wiążą koniec z końcem podczas gdy Polacy upierają się nabijać kabzę obcemu kapitałowi. Każdy ma swoje racje. Ekonomiczne. Część publiki pójdzie tam, gdzie ma duży wybór, niskie ceny. A część jednak tam, gdzie drożej ale gdzie zostaną po ludzku, z uśmiechem obsłużeni. I gdzie respektuje się ich potrzeby, toleruje małe dziwactwa i przyzwyczajenia.
Tam, gdzie pieniądze na stole, czasem brakuje elementarnej przyzwoitości i zahamowań.
W katechizmie kościoła katolickiego możemy przeczytać, że wrogiem każdego człowieka jest siedem grzechów głównych. Przypomnijmy je : PYCHA. CHCIWOŚĆ. ZAZDROŚĆ. NIECZYSTOŚĆ. NIEUMIARKOWANIE W JEDZENIU I PICIU. GNIEW. LENISTWO.
W tej samej notce pod litanią zarzutów i nieprzychylnych komentarzy wobec „wroga”, promocja własnej twórczości, adresy księgarń, ogłoszenia dla potencjalnych nabywców książek ( pycha, chciwość) . Nie czytajcie tego wiarołomnego dyslektyka, on wcale nie potrafi pisać, ktoś to robi za niego! Dajcie już spokój z szołmenem, zezującym na boki, czy aby na pewno szeroka publiczność zauważyła jego pokłon przed kapłanem ( zazdrość, gniew ). A oto adresy właściwej księgarni, w Częstochowie i w Warszawie, tu nakarmimy was prawdziwie cenną strawą…. Czuję lekkie mdłości…
Uwaga, powtórzę TEZĘ: JA tu nikgodo personalnie nie krytykuję...itd.
Postanowiłam poszukać jakiejś inspiracji, wskazówek u Seawolfa. Jak ma się religijny nakaz „ Nie czyń drugiemu co tobie niemiłe” z praktykami, czynionymi przez Mistrza Poczytności? Co nieodżałowany Wilk Morski pisze na temat tych dwóch „Salonowych Bogów” ? Czy dostąpienie zaszczytu zaistnienia w kultowym” @lfabecie” nie wbiło jednak niektórych w nieuzasadniony zespół Zadęcia Na Własny Temat? Oto unoszą się oni na skrzydłach własnej pychy i wytykają
innym” drzazgi”, nie dostrzegając „belek” we własnym oku?
Ale oddajmy głos Wilkowi Morskiemu: „ Coryllus. Bloger, pisarz, wydawca, ciekawa postać – czytam-Ma niezwykły talent do robienia sobie wrogów , a nawet, zdaje się czerpać z ich liczby jakąś przyjemność. W odróżnieniu od 95 % blogerów naprawiających świat znad klawiatury on autentycznie robi coś materialnie ,pisząc książki, promując je, udzielając wywiadów itd. Zadałem mu swego czasu pytanie, chcąc się czegoś dowiedzieć o sferze mi wtedy nieznanej, czyli o wydawaniu książek, ale uzyskałem dość nerwową odpowiedź, że, tłumacząc na język ludzki, raczej zginie i spali swe wydawnictwo, nim mi coś powie, choć oczywiście takich słów i nie użył. Zawsze czytam jego teksty z sympatią, podobnie jak Toyaha, z którym samowtór postanowili wydać wojnę wszystkim ( tzw. obrona okrężna). Inna sprawa, że natężenie wrogości innych komentatorów jest zupełnie niezrozumiałe. A przecież wystarczy NIE WCHODZIĆ NA BLOG I NIE CZYTAĆ”. Powyższa porada brzmi konkretnie!
Wezmę sobie tę radę do serca. W końcu to chyba oczywiste, ze nie będę musiała zbyt mocno się postarać, by zasilić swoim nickiem listę wrogów pana Coryllusa .Skoro zbanował mnie pan K.Osiejuk to i do bana Coryllusa stąd w zasadzie tylko ćwierć kroku…
A pod literą T- jak TOYAH, czytamy: „ (…) Od czasu, gdy z blogerem Coryllusem przeszli do obrony okrężnej, otoczeni przez wrogi świat zewnętrzny, straciłem z nim bliższy kontakt (…). Potem napisałem komentarz ALE ODBURKNĄŁ COŚ niemile, WIĘC POSTANOWIŁEM SIĘ NIE NAPRZYKRZAĆ. (…) Wpadł w manierę charakterystyczną dla wielu. Jak nas boli ząb, to piszemy tylko o tym zębie, jak jesteśmy na diecie cud, to piszemy tylko o tym, ile gramów nam ubyło od ostatniej środy, a Toyah jest pochłonięty swoją walką o utrzymanie rodziny i sprzedażą swoich książek i o tym też zdaje światu relację. No ale poza tym jest co poczytać, co też czynię z przyjemnością, niekiedy wpadającą w zniecierpliwienie, gdy Toyah uparcie wraca do jakichś swoich zadawnionych antypatii”. ( źródło: „@lfabet seawolfa”, Tomasz Mierzwiński, Wydawnictwo Słowa i Myśli, str 32- 33 oraz str 202).
Takie ekscentryczne hobby: kolekcjonowanie wrogów i regularne roztrząsanie antypatii…. pachną nerwicą natręctw, nie sądzicie Państwo?
Czy tak na zdrowy rozum nie lepiej poświęcić nieco czasu i energii na wymyślenie strategii powiększenia grona PRZYJACIÓŁ i ZWOLENNIKÓW zamiast KOLEKCJONOWANIA WROGÓW? Po co komu wrogowie? Czy to także przemyślany element promocji? W ramach zasady, „dobrze czy źle, nieważne, byle wspomnieli coś o mnie każdego dnia. A nuż kupią książkę z czystej ciekawości, skoro tyle wokół niej szumu?”. Dalej, więc, kursor pod palce i smarujemy notkę według zasady: paszkwil plus autoreklama. Prosta zasada marketingu stanowi, że poczta pantoflowa działa dużo niezawodniej w przypadku klienta niezadowolonego. Złe wieści rozchodzą się, tak się składa, kilka razy szybciej, niż DOBRE. Ja nie kupuję w sklepie z niemiłą obsługą, w sklepie, gdzie jestem atakowana. Pewnego razu byłam świadkiem jak w małym sklepiku osiedlowym właściciel, nie zauważywszy mojego wejścia, kończył na zapleczu bardzo emocjonalną tyradę przeciwko swoim pracownicom. Szef nie przebierał w słowach. Były przekleństwa i ostry komentarz. Ekspedientka wyszła po tym monologu z biura, ocierając oczy chusteczką. Wybąkałam więc: „Przepraszam”, bo mimowolnie stałam się świadkiem czegoś, na co wcale nie miałam ochoty. I odtąd omijam skutecznie ten sklep szerokim łukiem. Uważam, że autor, osoba publiczna, powinna odnosić się z szacunkiem nie tylko do swoich potencjalnych klientów ale do ludzi w ogóle. Jeśli ma klasę. Jeśli patrzy na życie nie tylko z perspektywy własnych korzyści. W systemem komunistycznym także używano przemocy słownej i banicji społecznej. W tamtym systemie wszyscy na wierchuszce byli nieomylni , swoją prawdę głosili nachalnie, tonem nie znoszącym sprzeciwu. Przeciwników zaś szkalowali i działali na ich niekorzyść, podejmując atak na ich dobre imię . Zbliża się czas świąteczny. A przy wigilijnym stole rezerwujemy tradycyjnie miejsce dla niespodziewanego gościa. Drodzy bloggerzy, czy wpuścilibyście do domu przemarzniętego, zmęczonego drogą Mistrza Słowa, który was kiedyś zbanował? Ja nie miałabym oporów. Chętnie wysłuchałabym co ma do powiedzenia tak twarzą w twarz. Podzieliłabym się opłatkiem, ogarnęłabym zrozumieniem jego „okresy twórczego triumfu”, jego wizjonerstwo, chwilowe utraty kontaktu z rzeczywistością ( vide: zabawna, ciepła skądinąd historyjka ze stacją benzynową w tle) oraz jego frustrację, lęk przed brakiem sukcesu finansowego, może nawet z przyjemnością przeczytałabym parę książek Jego autorstwa. Ale takie zachowanie bardzo mnie do autora zniechęca. Co ja na to poradzę? Ale, niech stracę. A pewnie tracę dużo… Z powodu bardzo kontrowersyjnej osobowości Autora, który równie dobrze jak swój warsztat pisarski, opanował umiejętność wirtualnego spluwania na innych, nie przyłożę złotówki do Jego wpływów. Natomiast niewykluczone, że wypożyczę jego książki w bibliotece. Żeby nie było, że nie jestem ciekawa jego kolejnych twórczych pomysłów. Szanuję tandem Coryllus- Osiejuk. Panowie, jednak zachęcam do uderzenia się w piersi i szczerego, przedświątecznego rachunku sumienia. Serdecznie życzę pogody ducha. I wiary w ludzi. Aby przestały Was prześladować obsesje i abyście potrafili wykorzystać swój twórczy potencjał z pożytkiem dla jeszcze szerszego grona ludzi.
Markowi Aureliuszowi podobno zawdzięczamy poniższe mądre słowa modlitwy, którą chciałabym zadedykować Szanownym Wielce Poczytnym Autorom oraz wszystkim blogerom, uwikłanym w konflikt z powodu nałożonego na nich „Bana”.Idą Święta i Nowy Rok. Bez względu na przekonania, życzę wszystkim umiejętności takiego przedstawiania swojego punktu widzenia aby nasze notki skłaniały bardziej do refleksji niż do złości. Modlitwa ta zapewnia skuteczny rachunek sumienia.
„Boże, użycz mi pogody ducha
Abym godził się z tym
Czego nie mogę zmienić
Odwagi
Abym zmieniał to
Co mogę zmienić
I mądrości
Abym odróżniał jedno od drugiego
Pozwól mi co dzień
Żyć tylko jednym dniem
I czerpać radość chwili, która trwa
I w trudnych doświadczeniach losu
Ujrzeć drogę wiodącą do spokoju
I przyjąć - jak Ty to czyniłeś -
Ten grzeszny świat takim
Jakim on naprawdę jest
A nie takim, jak ja chciałbym go widzieć
I ufać, że jeśli posłusznie poddam się Twojej woli
To wszystko będzie jak należy
Tak, bym w życiu osiągnął umiarkowane szczęście
U Twego boku, na wieki posiadł szczęśliwość nieskończoną”.
Abym godził się z tym
Czego nie mogę zmienić
Odwagi
Abym zmieniał to
Co mogę zmienić
I mądrości
Abym odróżniał jedno od drugiego
Pozwól mi co dzień
Żyć tylko jednym dniem
I czerpać radość chwili, która trwa
I w trudnych doświadczeniach losu
Ujrzeć drogę wiodącą do spokoju
I przyjąć - jak Ty to czyniłeś -
Ten grzeszny świat takim
Jakim on naprawdę jest
A nie takim, jak ja chciałbym go widzieć
I ufać, że jeśli posłusznie poddam się Twojej woli
To wszystko będzie jak należy
Tak, bym w życiu osiągnął umiarkowane szczęście
U Twego boku, na wieki posiadł szczęśliwość nieskończoną”.
Przedruk z "MITYNG" - biuletynu AA wydawanego przez Region Warszawa Numer 17 kwiecień / maj 1996
Oryginalna modlitwa o Pogodę Ducha została napisana na kawałku papieru przez Reinholda Niebuhra i była odmawiana na zakończenie nabożeństwa kościelnego w niedzielę. Później na prośbę przyjaciela dał mu ją. Mówi się, że wersja stosowana na mitingach Anonimowych Alkoholików została znaleziona w gazecie w dziale z nekrologami. Bez względu na to jak alkoholicy podchodzili do tej specyficznej wersji zaczęli ją stosować.
Modlitwa o Pogodę Ducha pomogła wielu zdrowiejącym ludziom, którzy usiłują zaakceptować swoją chorobę. Pomaga w robieniu rachunku sumienia, w staraniach w zadośćuczynieniu innym ludziom, zaakceptowaniu Woli Bożej w ich życiu tylko w ciągu jednego dnia.
Modlitwa o Pogodę Ducha pomogła wielu zdrowiejącym ludziom, którzy usiłują zaakceptować swoją chorobę. Pomaga w robieniu rachunku sumienia, w staraniach w zadośćuczynieniu innym ludziom, zaakceptowaniu Woli Bożej w ich życiu tylko w ciągu jednego dnia.
Modlitwa o łaskę pogody ducha św. Tomasz More
Zechciej mi dać zdrowy żołądek Panie, a także coś niecoś do jedzenia.
Zechciej mi dać, o Panie, zdrowie ciała i umiejętność zachowania go.
Zechciej mi dać o Panie, świętą duszę, która ma stale na oku to, co jest dobre i czyste.
Spraw, abym w obliczu pokusy do grzechu nie wpadał w strach, ale umiał znaleźć sposób przywrócenia wszystkim rzeczom należytego porządku.
Zechciej, o Panie, dać mi duszę, której obca jest nuda i która nie zna szemrania, wzdychań i utyskiwań.
Nie pozwól, żebym kłopotał się zbyt wiele wokół tego panoszącego się czegoś, co się nazywa moje “ja”.
Panie, obdarz mnie zmysłem humoru. Daj mi łaskę rozumienia się na żartach, abym zaznał w życiu trochę radości, a i innych mógł nią obdarzać.
Amen.
„ Żeby dojść do Światła, trzeba wszystkie ciemności porozbijać. Taka to robota. Co chwila coś staje się ciemne i trzeba tę ciemność rozświetlić. Nie usunąć, bo się nie da, Tylko rozświetlić Rzucić na nią Słowa. Światło wiary! „( Joachim Badeni OP , cytat pochodzi z książki Judyty Syrek: „Wyjdź do światła- przesłanie świętego grzesznika”
Komentarze
Pokaż komentarze (28)