Jan Bodakowski
Ks. Piotr Skarga
Nakładem wydawnictwa księży jezuitów WAM ukazała się praca zbiorowa „Ks. Piotr Skarga SJ (1536-1612). Życie i dziedzictwo”. Na 463 kartach tej publikacji czytelnicy znajdą wiele cennych tekstów. Artykuł Romana Darowskiego „Aktualność ks. Piotra Skargi”. Przełożony z łaciny „Żywot o. Piotra Skargi z Towarzystwa Jezusowego” pochodzący z 1643 roku. Tekst kazania wygłoszonego na pogrzebie ksiądz Skargi. Reprint „Kazań sejmowych” z 1610 roku. Artykuł opisujący działalność „Współczesną działalność Arcybractwa Miłosierdzia w Krakowie” w III RP pióra Aleksandra Litewki Opis ikonograficznych przedstawień księdza Skargi pióra Kazimierza Ożóga. Opis muzyki wykorzystanej w obchodach skargowskich w 1912 i 1936 roku pióra Stanisława Ziemiańskiego. „Modlitwe za Ojczyznę” wielkiego kaznodziei. „Podstawową bibliografie skargowską” zebraną przez Ludwika Grzebienia. I podstawowe informacje o księdzu Skardze w języku angielskim pióra Romana Darowskiego.
Piotr Skarga ( z domu Pawęski lub Powęski) urodził się 2 lutego 1536 w podwarszawskim Grójcu. Od 1552 do 1555 studiował w Akademii Krakowskiej. Po uzyskaniu stopnia bakałarza był w latach 1555-1557 rektorem szkoły parafialnej przy kościele św. Jana w Warszawie. Od 1557 do 1562 zajmował się edukacją synów kasztelana krakowskiego. W 1564 roku przyjął święcenia kapłańskie. We Lwowie został kanonikiem katedralnym. Zasłynął wtedy swoim talentem kaznodziejskim. Od 1566 był w Gorliczyna koło Przeworska przewodnikiem duchowym dla Jana Krzysztofa Tarnowskiego. W 1568 roku ksiądz Skarga wyjechał do Rzymu. W Rzymie w 1569 roku wstąpił do zakonu jezuitów. Ukończył studia teologiczne na późniejszym Uniwersytecie Gregoriańskim. Od 1571 do 1572 był kaznodzieją i nauczycielem w Pułtusku. Od 1574 do 1584 posługiwał w Wilnie, gdzie przez pięć lat był rektorem Akademii Wileńskiej. Organizował równocześnie kolegia jezuickie w Połocku, Rydze i Dorpacie. Od 1584 roku był przełożonym domu przy kościele świętej Barbary. Od 1588 roku przez 24 lata był w Krakowie i Warszawie kaznodzieją króla Zygmunta III. Zmarł w Krakowie 27 września 1612 roku.
Ksiądz Piotr Skarga pozostawił po sobie wiele pism. Najbardziej znanymi są: „Pro sanctissima Eucharistia”, „O rządzie i jedności Kościoła Bożego pod jednym pasterzem i o greckim i ruskim od tej jedności odstąpieniu”, „Żywoty świętych Starego i Nowego Zakonu, wybrane z poważnych pisarzów i doktorów kościelnych”, „Proces konfederacji”, „Kazania sejmowe”, „Synod Brzeski”, „Wzywanie do pokuty obywatelów Korony Polskiej i Wielkiego Księstwa Litewskiego”, „Wzywanie do jednej zbawiennej wiary”.
Pisma księdza Skargi są wielkim wezwaniem do patriotyzmu. Zdaniem księdza Skargi sprawy społeczne i polityczne, stanowienie prawa i rządzenie, winny być oparte na korzystaniu z daru bożego jakim jest rozum. W swoim patriotycznym nauczaniu ksiądz Skarga doskonale łączył talent oratorski, wiedzę teologiczną, znajomość Pisma Świętego i nauczania ojców Kościoła. Do patologii niszczących Polskę ksiądz Skarga zaliczał : internacjonalizm, pieniactwo, ekumenizm, słabość władzy, szkodliwe przepisy, liberalną politykę karną. Zdaniem księdza Piotra Skargi pomyślność Polski zbudować można tylko na: patriotyzmie, solidaryzmie, dominacji katolicyzmu, silnej władzy, polityce zera tolerancji dla przestępczości, sprawiedliwości, likwidacji przywilejów klasowych, sprawnym sądownictwie, wsparciu dla zmarginalizowanych grup społecznych.
Ksiądz Piotr Skarga był jedną z najważniejszych postaci w historii pomocy organizacji pozarządowych dla potrzebujących. Był prekursorem pomocy dla osób realnie potrzebujących pomocy, a nie dla osób cynicznie wykorzystujących dobre serce innych. Uważał że pomoc należy się tylko osobom niezdolnym do samodzielnej egzystencji: chorym, niesprawnym, sierotom. Kaznodzieja był założycielem wielu organizacji charytatywnych.
Jan Bodakowski
tekst na ten temat ukazał się pierwotnie na portalu Prawy.pl http://www.prawy.pl/
Komentarze
Pokaż komentarze (4)