Jak CBA przerobiło Brooksa

Przyznam się uczciwie i bez bicia jak w konfesjonale u Ziobro.

Tak, Wysoki Sądzie, uległem prowokacji CBA. Dałem sobie wmówić, że czarne jest czarne, a białe jest białe. Oglądałem fałszywki i nie wiedziałem, że są dziełem chłopaków (i dziewczyn też) z CBA.

A wszystko zaczęło się od tego, że głośno rozpowiadałem po mieście, że chętnie obejrzę jakąś komedię na DVD. Nie byłem zbyt ostrożny i niestety dałem się wrobić Opowiem wszystko po kolei

 

W sklepie, którego nazwy nie wypowiem, bo nie zwykłem przyznawać się, że nie jestem idiotą, nabyłem drogą kupna film "Producenci". Na okładce szczerzyli zęby swe Zero Mostel i Gene Wilder, więc myślałem, że kupuję coś, co wprawdzie nakręcone zostało prawie czterdzieści lat temu, ale nadal jest zabawne.

Wróciłem więc do domu i wrzuciłem płytkę do odtwarzacza. Coś zaszczekało, zawyło i już tutaj powinien odezwać się pierwszy alarmowy dzwonek w mojej głowie, Niestety, na moje nieszczęście, nic nie dzwoniło. Nawet głupia komórka nie zabrzęczała.

Na ekranie telewizora (wiem, wiem, jestem mocno niedzisiejszy skoro oglądam w telewizorze, a nie w monitorze komputerowym) zamiast Zero Mostela pojawił się Jarosław Kaczyński. Czarował staruszki, z których jedna dziwnie podobna była do jego bratowej. Obiecywał im finansowy udział w przedstawieniu, którą miał zamiar wyprodukować. Wszystkie więc chętnie wystawiały czeki z wdowim groszem.

W uwiedzeniu jednej z pań przeszkodził młody, ambitny i mocno neurotyczny księgowy (w tej roli objawił się Andrzej Lepper). Sprawdzając księgi rachunkowe J. Kaczyńskiego, który – jak powszechnie wiadomo – wolał gotówkę od przelewu bankowego – wpadł na pomysł, że najlepszą receptą na sukces jest bankructwo wystawionego przedstawienia. Jarosław Kaczyński bardzo zapalił się do tego konceptu i zaczął rozwijać plan. Trzeba było znaleźć najgorszą sztukę na świecie i najgorszego reżysera. Reszta pójdzie jak z płatka – przedstawienie spadnie z afisza i nie trzeba będzie zwracać staruszkom – inwestorom pieniędzy.
Znalezienie sztuki było prawdziwą drogą przez mękę, ale w końcu udało się. To była „Wiosna dla Rydzyka” autorstwa niejakiego Romana Giertycha. Pozostało już tylko znaleźć nową sekretarkę (seksowna Renata Beger), reżysera o wybujałym ego i lekko zakręconej orientacji (Przemysław Edgar) oraz odtwórcę tytułowej roli. Casting wygrał niejaki Marek Kuchciński zdobywając serca producentów przebojowo wykonanym protest-songiem.
Nastał dzień premiery. Przewidując klapę najgorszego przedstawienia na świecie, Jarosław Kaczyński i Andrzej Lepper miło spędzali czas w knajpce naprzeciw sejmu teatru.

Jednak zamiast porażki, sztuka odniosła niebywały sukces. Widzowie byli zachwyceni. Żenujące teksty i denną obsadę wzięli za parodię. Wszyscy wróżyli „Wiośnie dla Rydzyka” co najmniej kilka lat na scenicznych deskach.

Załamany Jarosław Kaczyński retorycznie pyta:

- Jak to się mogło stać? Byłem taki ostrożny. Wybrałem złą sztukę, złego reżysera, złą obsadę. Co zrobiłem dobrze?

Trzeba było działać – producenci sztuki zmuszeni byli zbankrutować, gdyż inaczej musieliby wypłacić wdowom ich wkład w przedstawienie. Razem z autorem uradzili więc, że wysadzą w powietrze teatr i to ich uchroni przed dalszym wystawianiem „Wiosny dla Rydzyka”.

Niestety i to spartolili, ale nawet w więzieniu nie porzucili pomysłu wyprodukowania sztuki, która zrobi klapę po jednym dniu. No cóż, niektórzy wolno się uczą.

 

I to już cała historia, Wysoki Sądzie. Dałem się podejść CBA. Jednego tylko się boję. Jeśli CBA potrafiło przerobić Brooksa, to co będzie, jak się zabierze do Barei?

 

PS Pozdrawiam serdecznie wszystkich wielbicieli „Producentów” Mela Brooksa.