Wymiana kulturalna Polska Gruzja -urzędowo , historycznie i tury

HISTORIA WSPÓŁCZESNA GRUZJI

Upadek Związku Radzieckiego przyniósł Gruzinom niepodległość. Pierwszym demokratycznie wybranym prezydentem został Zwiad Gamsachurdia. Radość z wolności nie trwała długo, gdyż wkrótce wybuchły zbrojne konflikty w Osetii Południowej i Abchazji oraz wojna domowa pomiędzy opozycją a zwolennikami prezydenta. Wiele dowodów wskazuje na znaczne zaangażowanie strony rosyjskiej zarówno w zainicjowaniu konfliktów, jak też podczas rozwoju działań wojennych. Wsparcie militarne, logistyczne i polityczne Kremla przesądziło o zwycięstwie separatystów i puczystów. Sytuację w kraju opanował były minister spraw zagranicznych ZSRR Eduard Szewardnadze, który wkrótce objął fotel prezydenta. Bilans konfliktów z początku lat 90-tych XX w. to: utrata kontroli władz centralnych nad Abchazją, Osetią Południową i Adżarią, ponad 200 tys. uchodźców oraz głęboki kryzys gospodarczy.

Król Dawid IV Budowniczy (1073-1125)

Rządy Szewardnadzego zapewniły względną stabilizację polityczną i gospodarczą. Jednak powszechna korupcja i nepotyzm, niski standard życia, bezrobocie, słabość instytucji państwa i brak perspektyw szybkiej odbudowy kraju przesądziły o utracie poparcia społecznego dla prezydenta. Chcąc utrzymać władzę Szewardnadze posunął się do fałszowania wyborów, co z kolei spotkało się z masowymi protestami obywateli.

Jesienią 2003 r. doszło do tzw. "rewolucja róż". Wówczas wielotysięczne manifestacje, naciski opozycji i społeczności międzynarodowej doprowadziły do dymisji prezydenta i rozpisania nowych wyborów. W pierwszych od lat demokratycznych wyborach prezydenckich zwyciężył lider opozycji Micheil Saakaszwili. Z kolei w maju 2004 r. podobne pokojowa rewolucja doprowadziła do odzyskania kontroli władz centralnych nad Autonomiczną Republiką Adżarii. Priorytetem nowych władz Gruzji jest przywrócenie integralności terytorialnej kraju oraz jego szybka integracja z Unią Europejska i członkostwo w NATO.

Język gruziński kultura turystyka

Język gruziński sprawia wiele trudności zarówno w czytaniu, jak i wymowie. Występuje w nim wiele dźwięków nie obecnych w języku polskim. Z kolei gruziński nie zna głosek "ł" i "f". Pocieszająca dla uczących się jest zgodność wymowy z pisownią, gdyż każdej głosce odpowiada tylko jedna litera.

Gruziński należy wraz m.in. z tureckim, węgierskim i baskijskim do grupy języków aglutacyjnych. Oznacza to, że funkcję składniową wyrazów określa się często za pomocą rozmaitych afiksów.

Wśród 33 używanych współcześnie głosek 28 to spółgłoski. Dzielą się one na wydechowe, bezdźwięczne, dźwięczne i przydechowe. Różnice między niektórymi z nich są trudne do uchwycenia dla Polaków. Tymczasem rzeczowniki brzmią identycznie jak przymiotniki. Jednak kolejnym wyzwaniem dla uczących się jest odmiana czasowników, której złożoność jest wynikiem podziału czasowników na rozmaite grupy. W gruzińskim istnieje 7 przypadków lecz dwa z nich nie mają odpowiedników w języku polskim.

Gruzini - tak jak Polacy - zdają sobie sprawę z trudności własnej mowy i darzą szczególnym szacunkiem obcokrajowców, którzy posiądą tę rzadką umiejętność. Jednak nawet turyści, którzy zabłysnął znajomością kilku słów również potrafią oczarować gruzińskich gospodarzy. Wniosek z tego taki, że gruzińskiego warto się uczyć, choćby nawet przed tygodniowym wyjazdem turystycznym.