Można o Dornie powiedzieć wiele, ale nie to, że jest sympatykiem obecnego rządu. Warto więc – w procesie gloryfikowania niedoszłego, dziś szeroko udzielającego wywiadów samobójcy – brać jego zdanie pod uwagę.
Wczoraj w Poznaniu – podczas konferencji prasowej – postrzelił się prokurator Prokuratury Wojskowej, pułkownik Mikołaj Przybył. PiSowska część, zwłaszcza cyber społecznej opinii wie już wszystko. A to, że prokurator jest kolejną ofiarą smoleńską, a to, że kolejną ofiarą patologii III RP. Sprawa jest rzeczywiście poważna. Dlatego też trzeba ją spokojnie, jawnie i bez emocji zbadać. Mnie w sprawie tej nasuwają się trzy refleksje:
Pierwsza: że doszło do rzeczy dotąd bez precedensu. Do otwartego, medialnego konfliktu między prokuraturami: cywilną i wojskową. Trudno odczytywać to inaczej niż jako objaw jakiegoś poważnego problemu. Poważnej nieprawidłowości w jednej z najbardziej podstawowych struktur państwa. I właśnie dlatego sprawa ta musi być rzetelnie i jawnie zbadana.
Druga: licznym samozwańczym obrońcom pułkownika Przybyła polecam wczorajsze słowa Ludwika Dorna. W telewizyjnej rozmowie, z udziałem Ryszarda Kalisza, o ile dobrze to odtwarzam, to mówił mniej więcej tyle, że nie ufa Prokuraturze Wojskowej. I, że po godzinie płk. Przybył został „opatrzony”. Mówił to z charakterystyczną dla siebie ciętą ironią. Można o Dornie powiedzieć wiele, ale nie to, że jest sympatykiem obecnego rządu. Warto więc – w procesie gloryfikowania niedoszłego, dziś szeroko udzielającego wywiadów samobójcy – brać jego zdanie pod uwagę.
I wreszcie rzecz trzecia: mam osobiste zaszłości wobec Głosu Wielkopolskiego. Nie jestem też wielbicielem redaktora Łukasza Cieśli. Dziś jednak chcę mu złożyć wyrazy głębokiego uznania. Bo w całej tej sprawie zachował się najpierw jak człowiek, a później jak dziennikarz. Jak widać na wczorajszym filmie nie wszystkich było na to stać. Brawo Panie Redaktorze!
Komentarze
Pokaż komentarze (31)