O co mógłby spytać Robert Mazurek prezesa PiS? Podpowiadam: choćby o dwukrotną koalicję jego partii z Samoobroną? O wyciąganie najróżniejszymi metodami posłów tej partii po pierwszym wylocie Andrzeja Leppera z koalicji? Czemu z PiS odszedł na przykład Ludwik Dorn, a ma się w nim dobrze choćby Ryszard Czarnecki?
W sobotniej Rzeczpospolitej Robert Mazurek rozmawiał z Jackiem Kurskim. Jak to zwykle u Mazurka – zaczepnie, wprost, bez większych hamulców (http://www.rp.pl/artykul/61991,852209-Rozumiemy-swiat-lepiej-niz-Kaczynski.html). Przyznam szczerze, że ta rozmowa trochę mi schlebiła. Po pierwsze dlatego, że wraz z Markiem Migalskim trafiłem w mazurkowej hierarchii do grona czołowych anty kaczystów. W drugiej kolejności zaś z tego oto powodu, że w rozmowie tej, która z natury ma zawsze swoją specyficzną, odrębną konwencję, Kurski okazał się człowiekiem dużo mniej ode mnie cierpliwym. Gotów był nawet przerwać przed końcem pogawędkę… Zawsze uważałem, że brak cierpliwości jest moją podstawową wadą, a tu proszę… Jest ktoś znacznie mniej cierpliwy niż ja!
Wspomniałem już o specyficznym stylu mazurkowych rozmów. Dotąd wydawał mi się on unikalny. Kiedy jednak, w niedzielny poranek, pokazałem tę rozmowę mojemu – o 15 lat ode mnie młodszemu – asystentowi, ten skomentował ją krótko: on pyta jak Wojewódzki! Raczej nie oglądam Wojewódzkiego. Wszystkich moich obserwacji jego programów zebrało by się może razem z 10 minut. Ale rzeczywiście – na bazie tej wyrywkowej obserwacji – stwierdzenie to wydało mi się nie pozbawione racji. Czy to dobra informacja dla zawsze stojących po stronie prawdy, niepokornych redaktorów, udzielających Mazurkowi swych łamów? To już całkiem odrębna kwestia.
W tym kontekście ciekawa jest jednak zupełnie inna sprawa. Bo – o ile dobrze pamiętam – to Robert Mazurek brał do tej pory na celownik albo swych ideowych przeciwników, albo pisowskich „zaprzańców” (copyright by: Antoni Macierewicz). A jeśli już padało na kogoś z PiSu to raczej na osoby, które i w samych jego szeregach powszechnie uchodzą za „obciachowe”. Przyznaję – nie robiłem żadnej większej kwerendy mazurkowych wywiadów – piszę to na tak zwanego „czuja”. Nie zmienia to faktu, że chętnie przeczytałbym kiedyś równie obcesowo co z Kurskim, Gibałą czy Libickim wywiad Roberta Mazurka prowadzony na przykład z Jarosławem Kaczyńskim. Albo choćby z Antonim Macierewiczem.
O co mógłby spytać Robert Mazurek prezesa PiS? Podpowiadam: choćby o dwukrotną koalicję jego partii z Samoobroną? O wyciąganie najróżniejszymi metodami posłów tej partii po pierwszym wylocie Andrzeja Leppera z koalicji? Czemu z PiS odszedł na przykład Ludwik Dorn, a ma się w nim dobrze choćby Ryszard Czarnecki? Albo choćby o to co szef PiS sądzi o samopoczuciu tych, którzy zwiedzeni jego spokojnym stylem oddali na niego swój prezydencki głos, dowiadując się następnie, że było to rezultatem zastosowanych medykamentów? Zresztą po co szukać daleko… Wystarczy zadać pytania wynikające wprost z wywiadu – rzeki z Ludwikiem Dornem sprzed kilku lat. Dla Antoniego Macierewicza też by się coś – nawet obok Smoleńska – znalazło. A niechby i pytanie o jego relacje z niedawnym mazurkowym interlokutorem – profesorem Wiesławem Chrzanowskim.
Bardzo Roberta Mazurka do tych wywiadów zachęcam. Może je zrobić choćby i zaraz po Świętach. Te rozmowy – jeśli nadal prowadzone w specyficznym dla autora stylu – będą na pewno arcyciekawe. A i dowiodą, że zaczepność, obcesowość i – mimo wszystko sympatyczna arogancja – stosowane są równo wobec wszystkich rozmówców. Życzę więc dobrych Świąt Redaktorze! A po Świętach – do roboty!
Tu polityka zaczyna swój dzień: www.300polityka.pl
Bezpieczny internet dla dzieci: www.jo-ki.com
Komentarze
Pokaż komentarze (31)