„Wolni Polacy” nie maja skrupułów. Trzeba Pawła zawłaszczyć, uczynić pisowcem, narzędziem walki z narodową zdradą, a nie narodowym dobrem. To są powody, dla których nie napisałem swojego wspomnienia.
W tym roku na moim blogu nie wspominałem Pawła Wypycha. Człowieka wyjątkowego. Osobę niezwykłych zdolności i kompetencji, która zginęła w katastrofie smoleńskiej. Dlaczego go nie wspominałem?
Otóż nie wspominałem go dlatego, że mógłbym go wspomnieć właśnie na tym blogu. Uważam jednak, że jego wspomnienie wymaga powagi. Zadumy, refleksji i żalu. Żalu, że Polska straciła jednego z najwybitniejszych ekspertów od polityki społecznej. Kiedy pomyślałem sobie jednak o tych rozlicznych komentarzach, które pod moim postem się pojawią to zwyczajnie zrezygnowałem. Zrezygnowałem bo Paweł po prostu nie zasługuje na to aby pod poświęconym mu tekstem czyjegokolwiek autorstwa wylewać na tego autora zwyczajne kubły pomyj. Oskarżać go o to, że nie ma prawa do takich wspomnień, bo nie należy do gromady „Wolnych Polaków”. Oskarżać go także i o to, że choćby aspiruje do tak zwanego „salonu”. „Salonu” uosabianego przez środowiska intelektualne dawnej Unii Wolności. Tej samej Unii Wolności, do której Paweł przecież przez wiele lat należał. To jednak nieistotne bo przecież „Wolni Polacy” nie maja skrupułów. Trzeba Pawła zawłaszczyć, uczynić pisowcem, narzędziem walki z narodową zdradą, a nie narodowym dobrem. To są powody, dla których nie napisałem swojego wspomnienia.
Nie chciałem o tym pisać, ale skłonił mnie do tej refleksji artykuł Roberta Mazurka z piątkowej Rzeczpospolitej (http://www.rp.pl/artykul/859082.html). Artykuł, który jest dla mnie dowodem ostatecznego końca pisowskich nadziei na odzyskanie władzy. Bo jeśli Mazurek w przyszłym roku nie pójdzie pod pałac, to kto tam pójdzie? Odpowiedz jest prosta. Pójdą wyłącznie ci, którzy bez żenady będą śpiewać sto lat i wrzeszczeć Jarosław! czy Antonii!. To jednak zdecydowanie za mało by marzyć o tym aby w Polsce rządzić kiedykolwiek.
Do mazurkowych spostrzeżeń spod pałacu dodam jeszcze jedno. Tu nie chodzi tylko o politykę (bo przecież nie z pewnością nie o pamięć ofiar). Chodzi także o pieniądze. Oto bowiem na poznańskim lotnisku Ławica nabyłem w ostatni piątek wydaną przez Gazetę Polską 200 stronnicową książeczkę zatytułowaną „Musieli zginąć”. Nakład 40 tysięcy egzemplarzy ,cena prawie 20 złotych. Ta publikacja to zwyczajna kompilacja wywiadów i artykułów Gazety Polskiej z ostatnich lat. Wystarczy sobie przeliczyć potencjalne zyski. Przemysł strachu jest w tym przypadku z pewnością bardzo opłacalną działalnością gospodarczą. W zeszły poniedziałek ,na Krakowskim Przedmieściu, towar ten z pewnością schodził jak przysłowiowe świeże bułeczki. I także właśnie z tego powodu wolę Pawła Wypycha wspominać prywatnie.
Tu polityka zaczyna swój dzień: www.300polityka.pl
Bezpieczny Internet dla dzieci: www.jo-ki.com
Komentarze
Pokaż komentarze (38)