Jego ewentualna porażka w tej czysto ideologicznej przepychance wokół Konwencji byłaby więc w tej sytuacji tak naprawdę porażką jego reformatorskich zamierzeń. Osłabieniem go. Tak niewątpliwie odebrałaby to opinia publiczna.
Nie. Jarosław Gowin nie będzie zdawał żadnego testu. Jego spór z Agnieszką Kozłowską – Rajewicz dotyczący ewentualnego podpisania i późniejszej ratyfikacji Konwencji Rady Europy o zapobieganiu przemocy wobec kobiet nie jest sprawdzianem dla ministra sprawiedliwości. Jarosław Gowin ma bowiem w tej sprawie ugruntowane przekonanie. Stoją za nim też zapisy Konstytucji, której on także - będąc szefem tego resortu - jest strażnikiem. Strażnikiem chociażby tego jej zapisu, że małżeństwo jest związkiem kobiety i mężczyzny. Proponowana Polsce do podpisania Konwencja de facto obchodzi ten właśnie zapis. De facto otwiera furtkę do legalizacji w Polsce związków jednopłciowych. Precyzyjnie wyłożył to we wczorajszej Rzeczpospolitej Michał Królikowski(http://archiwum.rp.pl/artykul/1136893_Kto_chce__wykorzenic__tradycje.html).
Sprawa ta nie jest więc testem dla Gowina. Jest za to pewnym sprawdzianem dla Platformy Obywatelskiej, w której to właśnie on jest testem. Swoistym papierkiem lakmusowym. Sprawdzianem dotyczącym korzeni PO. U zarania tej partii stanęło bowiem założenie, że uda się połączyć różniących się ze sobą światopoglądowo polityków w działaniu na rzecz modernizacji Polski. Na rzecz szybszego rozwoju. Trudno znaleźć dziś w rządzie premiera Tuska innego ministra, który ze swoimi planami deregulacji i przekształceń w sądownictwie, bardziej symbolizowałby to dążenie. Jego ewentualna porażka w tej czysto ideologicznej przepychance wokół Konwencji byłaby więc w tej sytuacji tak naprawdę porażką jego reformatorskich zamierzeń. Osłabieniem go. Tak niewątpliwie odebrałaby to opinia publiczna.
Zrozumiałym jest, że poparcie przez Janusz Palikota planu podwyższenia wieku emerytalnego stwarza pewną pokusę. Pokusę trwałej z nim współpracy. Pokusę, którą można chcieć urzeczywistniać na bazie ideologicznych gestów w jego kierunku. Pokusę tę trzeba jednak stanowczo odrzucić. Właśnie w imię owych pierwotnych korzeni PO. Korzeni współpracy ludzi różnych środowisk na rzecz narodowego, prorozwojowego impulsu.
Warto jednocześnie zwrócić uwagę, że tak naprawdę nic nas nie goni do podpisania, a później ratyfikowania tej Konwencji. Przykład podpisanej w 1999 roku Konwencji Bioetycznej z Oviedo - z 4 grudnia 1997, do tej pory przez Polskę nie ratyfikowanej - pokazuje, że podpisywanie i ratyfikowanie takich dokumentów nie jest żadną koniecznością. Że nie trzeba tego robić. Tym bardziej kosztem osłabienia ministra będącego głównym symbolem reform tego rządu.
I wreszcie na koniec. Ewentualna ratyfikacja Konwencji byłaby ideologicznym opowiedzeniem się Platformy po stronie jednego tworzących ją środowisk. Otwarciem niebezpiecznej drogi. Niebezpiecznym precedensem, za którym mogłyby pójść podobne pomysły. Choćby klubowe, a nie poselskie, liberalne projekty w sprawie in vitro czy związków partnerskich.
Wczoraj rzecznik rządu Paweł Graś mówił, że premier Tusk w tej sprawie zapoznaje się z argumentacją obydwojga ministrów. Czy będzie się spieszył? To w końcu jedna z najważniejszych dla spoistości PO decyzji.
Tu polityka zaczyna swój dzień: www.300polityka.pl
Bezpieczny internet dla dzieci: www.jo-ki.com
Komentarze
Pokaż komentarze (16)