Kalemba i Tusk złamali pewne tabu. Rozpoczęli dyskusje o tym, co tak naprawdę jest nepotyzmem, a co zwykłym ograniczeniem praw obywatelskich krewnych osób publicznych. Skoro więc łamie się właśnie jedno z wieloletnich tabu, postanowiłem złamać i drugie. Zwyczajnie - włożyć kij w mrowisko. Trzeba wreszcie rozpocząć dyskusję o zarobkach parlamentarzystów.
Nie pisałem wczoraj o Powstaniu Warszawskim. Dlaczego? Bo swój pogląd na ten temat wyraziłem już w zeszłym roku. Chwała żołnierzom, twarda krytyka dla tych, którzy o Powstaniu zadecydowali i niezgoda na niektóre fetysze polskiej, powstańczej pamięci. Pisałem o tym w poście zatytułowanym: „O patriotycznym wykorzystywaniu dzieci”. Z tym wpisem można się zapoznać tutaj (http://jflibicki.salon24.pl/329770,o-patriotycznym-wykorzystywaniu-dzieci). Tyle o Powstaniu.
Dziś wracam do sprawy dwóch młodych ludzi: Daniela Kalemby i Michała Tuska. Przyznaję – zasłużyli na moje największe uznanie. Nie ulegli owczemu pędowi. Twardo bronią swoich kompetencji. Swojego wysiłku zawodowego – więcej nawet - swojej prywatności.
Kalemba i Tusk złamali pewne tabu. Rozpoczęli dyskusje o tym, co tak naprawdę jest nepotyzmem, a co zwykłym ograniczeniem praw obywatelskich krewnych osób publicznych. Skoro więc łamie się właśnie jedno z wieloletnich tabu, postanowiłem złamać i drugie. Zwyczajnie - włożyć kij w mrowisko. Trzeba wreszcie rozpocząć dyskusję o zarobkach parlamentarzystów. Dlaczego?
Bo ile dobrze pamiętam, to obecna ich wysokość została ustalona po wyborach roku 1993, a więc najprawdopodobniej prawie 20 lat temu. Gdyby jakaś inna grupa zawodowa przez 20 lat nie miała podwyżek protesty byłyby masowe, łącznie z ulicznymi. A parlamentarzyści nic – zwyczajnie – boją się tabloidów. Więc wreszcie trzeba ten strach przerwać i wywalić problem na stół. Dlaczego?
Bo cięgle słyszymy narzekania. Na kiepskie stanowienie przez parlamentarzystów prawa. Na ich brak profesjonalizmu. Na to, że eksperci nie garną się do polityki. W tych opiniach jest ziarno prawdy, ale skoro tak jest to trzeba wprost powiedzieć – jedną z przyczyn tego stanu rzeczy, choć nie jedyną, jest wynagrodzenie parlamentarzystów. Może poza wyjątkami, żaden znany prawnik, ekonomista i przedsiębiorca nie wybierze politycznej kariery. Choćby dlatego, że straci na tym finansowo. Jeśli wciąż słychać wołania o więcej parlamentarnego profesjonalizmu, to trzeba odpowiedzieć – tak, potrzeba nam go więcej, ale jak wszystko w życiu – to kosztuje.
Wiem, że pisząc to, wywołam pewnie falę krytyki, ale trudno – prawda moim przyjacielem, a nie Plato…
Tu polityka zaczyna swój dzień:www.300polityka.pl
Komentarze
Pokaż komentarze (50)