Choć był kapłanem, to zarówno sobie współczesnym, jak i potomnym, kojarzył się bardziej z polityką i życiem społecznym. Z Powstaniem Wielkopolskim i Ruchem Narodowym. Z działalnością wydawniczą i konspiracyjną.
Ksiądz Józef Prądzyński – bo o nim tu mowa – urodził się 2 marca 1877 roku w Żołędowie. Gimnazjum ukończył w Chełmie, by w 1897 roku wstąpić do Seminarium Duchownego w Gnieźnie. Już w 4 lata później, w 1901 roku, otrzymał święcenia kapłańskie i rozpoczął posługę najpierw, jako kapelan w Potulicach, potem zaś, jako wikariusz w Strzelnie.
Od początku jednak – na co pozwalało ówczesne prawo kanoniczne – łączył pracę duszpasterską z aktywnym zaangażowaniem politycznym i wydawniczym. Należał więc między innymi do Ligi Narodowej, Katolickiego Stowarzyszenia Młodzieży Męskiej oraz Towarzystwa Przemysłowców, a także kierował poznańską Księgarnią Świętego Wojciecha.
Od roku 1912, przez 5 lat, posługiwał w Gnieźnie, gdzie równocześnie był wydawcą dwóch gazet: dziennika Lech i tygodnika Wiadomości parafialne. Po zakończeniu pracy w Gnieźnie rozpoczął posługę w Poznaniu, jako prepozyt tutejszej parafii Farnej. Na tym stanowisku również prowadził intensywną działalność polityczną, której ukoronowaniem było kierowanie wydziałem prasy i propagandy w – dowodzącej Powstaniem Wielkopolskim – Naczelnej Radzie Ludowej.
W dniu 25 czerwca 1919 roku, wspólną decyzją arcybiskupa Gnieźnieńsko – Poznańskiego Edmunda Dalbora i pierwszego Biskupa Polowego Wojska Polskiego, Stanisława Galla, ksiądz Józef Prądzyński mianowany został dziekanem generalnym Wojska Polskiego w dawnym zaborze pruskim.
W II Rzeczypospolitej ksiądz Prądzyński działał aktywnie w takich formacjach jak Obóz Wielkiej Polski czy Obóz Narodowy, z którego to ramienia pełnił urząd senatora, w I kadencji tej odrodzonej Izby.
Po klęsce wrześniowej, wraz z Kiryłem Sosnowskim i wojewodą Adolfem Bnińskim, tworzył zaś ksiądz Prądzyński konspiracyjną, poznańską organizację narodową o nazwie Ojczyzna.
Z kolei na niwie kościelnej był zaś sekretarzem generalnym, a później prezesem Związku Kapłanów „Unitas”, a także redaktorem naczelnym jego organu prasowego Wiadomości dla Duchowieństwa”. Także jednak i tu, wykazując żyłkę do społecznej działalności, opracował choćby statut dla Ligi Katolickiej, organizacji społecznej, powstałej na zjeździe episkopatu w 1919 roku w Gnieźnie, której od 1922 roku był też sekretarzem generalnym. Od 1925 roku ksiądz Prądzyński sprawował też funkcję duszpasterza akademickiego Uniwersytetu Poznańskiego.
Aresztowany 3 maja 1941 roku przez gestapo, został osadzony w Forcie VIII w Poznaniu, a następnie w obozie koncentracyjnym w Dachau, gdzie został stracony 27 czerwca 1942 roku.
Pośmiertnie, jako wybitny syn Kościoła i wielkopolskiej ziemi, odznaczony został ksiądz Prądzyński krzyżem Virtuti Militari.
Tu polityka zaczyna swój dzień: www.300polityka.pl
Komentarze
Pokaż komentarze (5)