Babcia i Papież

Dzisiaj obejrzałem"Karola....."
Piotr Adamczyk kiedyś dostanie Oscara.
Kiedy myślę o swojej umierającej babci, potrafię jej jedynie współczuć....
Nie dlatego, że odchodzi - dla ludzi wierzących nie jest to powód do współczucia...
Współczuję, bo cale jej życie było pasmem nieszczęścia.
Urodzona tuż przed pierwszą wojną zwaną światową. 
Międzywojnie na kresach...głód, wielki kryzys w latach 30-tych - piękne dzieciństwo i młodość...co potem?
Kolejna wojna. Wydawało się , że już nic gorszego niż gaz musztardowy i gangrena w okopach spotkać człowieka nie może ...
Mogło. Rosjanie i Niemcy. Jedni warci drugich. 
Obozy, wywózki, głód, kontyngenty...Wydawało się, że to nigdy nie minie...- piekne wejście w tzw. dorosłe życie.
Komuna...Kiedy jej rówieśnicy na Zachodzie mogli słuchać płyt, jeździć fajnymi samochodami, dotykać jakiejś formy szczęścia, ona musiała siedzieć cicho, głodować, kupować na kartki cukier przez 45 lat.
Skąd ona miała tyle wiary w ludzi , żeby jeszcze w tym wszystkim się zakochać, zachłysnąć miłoscią do tego jedynego, wychować dzieci i to jeszcze dobrze?
Coś co łączy mnie i moją babcię w tym przeżytym czasie to doświadczenie Papieża. 
Dla niej to jakby nagroda od Boga, za te wszystkie historie przez większosć jej życia. 
Dla mnie? Prezent. Pan Bóg podobno lubi rozdawać prezenty.
Kiedy wnuki będą kiedyś mnie pytały o ten czas, będę w myślach odpływał nie do stanu wojennego, ani nawet nie do upadku komuny, a właśnie do Niego. To jest coś niesamowitego - mogłem świadomie przeżyć te 26 lat, pamiętać wybór, zamach, wszystkie pielgrzymki, umieranie....
Tak, tak dzieciaki...całkiem możliwe, że za waszych czasów będą super osiągniecia techniki, internet zaszczepiony w głowie, kolorowe tabletki na raka...ale żadne z was nie będzie mogło powiedzieć, że żyło za jego czasów, że go słuchało itd.
Kto wie, czy tylko z tego jednego powodu nie będziecie zazdrościły mojej babci, drogie dzieci...pomimo, że ja jej współczuję...