Tożsamość Grzegorza N.

Oglądnąłem właśnie "debatę" a raczej kolejne godzinne spoty wyborcze kandydatów. Nie spodziewałem się jednak, żę koncepcja tejże debaty będzie, aż tak nieudana. No bo słuchać o dębie Bartku, o jednoczącej zgodzie to ja mogę, jak będzie mi się chciało przełączyc na pasmo wyborcze w TV. Pomijając kompletne zero treści i merytoryczności tego wywiadu z kandydatami, stwierdziłem, że oprócz jednego człowieka, nasi kandydaci to straszni nudziarze, tak od strony ludzkiej. Komorowski, zbuntowany i obrażony, że musiał przyjść do studia ciskał frazesami w stylu Tuska (ale Po-wcy mają to we krwi) i próbował podburzyć Kaczyńskiego. Kaczyński ciskał frazesami, i tylko niekiedy coś sensownego mu się powiedziało. Dzielnie odpierał uderzenia Komorowskiego, ale nudził i gadał spot-paplaniną niemiłosiernie. Pawlak jak zwykle, zero energii, nie wiem czy mrugnął okiem. Jedynym kolorytem debaty, był Grzegorz Napieralski. W niezłym garniturze uśmiechnięty od ucha do ucha. Taki równy gość każdy by mógł powiedzieć. Jednak drodzy czytelnicy, wbrew pozorom nie zamierzam wychwalać Napieralskiego, co to to nie. Bo Grzegorz był po prostu komiczny i groteskowy. Ta gestykulacja, uśmiech w stylu pasterza trzody chrystusowej niesamowicie mnie rozbawił. Widać było, żę Napieralski nie jest taki na prawdę i nie za bardzo umie ukryć sztuczność swojego wizerunku. Gadał od rzeczy najbardziej ze wszystkich, ale prznajmniej można było się posmiać, jak to próbuje być równym i nowoczesnym politykiem. Jak każde naśladownictwo w wykonaniu Napieralskiego, czy to Grzegorz Zapatero, czy też Grzegorz Obama, liderowi SLD wychodzi ale... co najmniej pokracznie. W sumie to może to jest też jakiś walor, bo przynajmniej wiadomo, że na takiego bez własnej tożsamości nie powinno się głosować.