Krajobraz przed bitwą

Znowu w Polsce mamy przesilenie polityczne, a towarzyszy mu wyraźny odwrót tzw. wiodących mediów od taktyki osłaniania słabości i błędów obecnej ekipy rządzącej, a zwłaszcza mocniejszego w niej koalicjanta, PO.  

Mamy także, zapowiadaną wcześniej, ofensywę PiSu, który, wyraźnie uprzedzając ruch środowisk w tej chwili częściowo pozaparlamentarnych ( o tym niżej), przedstawiła swojego kandydata na premiera przejściowego rządu, którego powołanie - wobec totalnej niemocy i postępującej kompromitacji rządu Tuska - zaczyna być coraz silniej odczuwaną społecznie  potrzebą. 

Wiadomo, że tzw. żelazny elektorat PiS, to ca 30% wyborców świadomych swoich celów i przekonanych, że realizację ich należy oddać w ręce Jarosława Kaczyńskiego, natomiast elektorat PO zaczyna być coraz bardziej skonfundowany. Strategia w/w mediów wyraźnie pracuje na pogłębienie  procesu dezintegracji elektoratu PO ( na w/w elektorat PiS nie mają one żadnego wpływu). Bitwa toczyć się będzie o nich, ale też o głosy elektoratu nieaktywnego, wybudzanego do oprzytomnienia bynajmniej nie przez działania polityków, ale stosy rachunków, które coraz trudniej spłacać i niepewność jutra na tzw. umowach śmieciowych (nawet jeśli dziś przynoszą relatywnie wysoki dochód). 

Każdy socjolog, każdy politolog, ale też wielu obserwatorów kierujacych się zwykłym zdrowym rozsądkiem, zdaje sobie sprawę z tego, że postępujące ubożenie społeczeństwa i brak poczucia stabilizacji  w zestawieniu z nieudolną, skorumpowaną władzą,  to mieszanka wybuchowa. 

PiS na te wyzwania reaguje pokojowymi marszami i propozycją rozwiązań politycznych, ratujących fatalną kondycję mechanizmów zarządzania państwem.