wiedźmy wyciagają mefiego z kotłoszafy [AD 2004]

  

[WIEDŹMY]

 - Witaj, siostro

- Witaj, siostro.

- Poczynajmy sobie ostro,

Bo oto przygasł wzrok Boży!

- Zbliżyła się pełnia czasów:

Minęła noc długich noży.

Idzie noc Długich Obcasów.

- Dziś zlepimy z krwi i smoły

Naszych czasów bohatera.

Bo zajaśniał nam wesoły

Dzień Świętego Hamburgera:

- Niechaj wszechmogąca miotła

Zanurzy się w głębi kotła...

- Miotło, tych karć – tamtym kadź...

- Mąćmy narodową kadź...

- Masz go? – Mam go – trzymaj chytro,

Bo to produkt superowy,

Przemutowany in vitro,

Dwurożny i multipłciowy.

O!

[wyciągnąwszy, przycupują zaciekawione]

 

MEFI wyciągnięty z kotła

Dobry wieczór, kochani...

Dobry? Raczej do bani:

Popełniam nadużycie,

Mówiąc „dobry”, bo dzisiaj dobrze się wynudzicie:

Znowu będzie zły Herod, cna Maryja i Józef pejsiasty –

Można oglądać, owszem... no ale... żeby po raz tysiąc-nasty?

I zawsze j a przegrywam, a Dzieciątko rodzi się w Betlejem –

No po prostu flaki z olejem.

Co prawda mógłbym was wybawić z ambarasu,

Bo ja poradzę wszystkim śpiewająco:

Wystarczy, żeby Kościół poszedł z duchem czasu.

Od razu by się zrobiło interesująco.

Ale m n i e nikt nie pyta. No, może
osoby świadomsze i wygadańsze:

Ale reszta się gorszy, że ogonem chciałbym dzwonić na mszę.

Ale ja tę waszą nietolerancję stłamszę –

I unowocześnię szopkę, że aż miło

I pokażę wam, jak to naprawdę było.

Po pierwsze: Herod.
Niech fałszywa tradycja prawdy nie zamąca:

Herod – to tak naprawdę była istota ludzka i cierpiąca.

fotografie i tekst za:
Jacek Kowalski, Szopka dominikańska. Choix 1988-2006,
wyd. Fundacja Świętego Benedykta, Poznań 2007