>>> Chętnie umrę za pierwiastek !!!

Ale zaraz po Panu Premierze Odnowionej Moralnie Narodowo-Socjalistycznej IVRP. A teraz teskt Brassensa w tlumaczeniu Filipa Łobodzińskiego: "Dla idei ponieść śmierć - któż zna ideę większą? Ja wszak wciąż żyję, bo na próżno szukam ich. Gdy nawet znajdę coś, to inni się tak śpieszą, Że na śmiertelny skok nie starcza mi już sił. Czasami myślę, że być może to i racja, Tak ogniem wiary płonąć, by podpalić stos. A jednak zanim spłonę, muszę dodać coś: Ponieśmy za idee śmierć, ale nie zaraz. Śmierć - tak, ale nie zaraz. Doradza przodków chór, by śpieszyć się powoli I wciąż do przodu prąc, odpocząć parę chwil. Bo jaki zysk jest w tym, że się wyciągnie nogi, Jeżeli jutro już nie będzie dokąd iść. Opóźniać każą zaś ten marsz taktyki prawa, Wykazujące, że nim Bogu duszę dasz, To najpierw stań i swą ideę dobrze sprawdź. Niejeden święty mąż, martyrologię głosząc, Sam długo zwleka, nim na szafot wdrapie się. Bo dobrze taki wie, że lepiej jeszcze pożyć, Z daleka patrząc w ten swój świątobliwy cel. Dlatego zanim się wypełnia ich ofiara, Nierzadko egzekucji dokonuje czas, Lecz widać oni teł wmawiają sobie tak: Idea, jasna rzecz, wymaga poświęcenia, Wyraźnie mówią to statuty wszystkich sekt. Jednego chciałbym wszak od ofiar wyjaśnienia: Jak wśród natłoku słów odnaleźć słuszną treść? Sztandarów łopot to już dla mnie tylko hałas, Więc prędko biegnę, gdy z oddali słyszę głos, To mędrzec widząc grób, czym prędzej skręcił w bok. Na próżno płynie krew i próżne hekatomby, A złoty cielec próżno przechodzi z rąk do rąk. Bo jeśliby tu mogły zaradzić ścięte głowy, To by na ziemi raj był już niejeden rok. Lecz Bóg nie syty wciąż i ciągle chce nas karać, Podsyca marzeń żar, na szańce każe iść, By śmierć spragniona krwi, krew naszą mogła pić. Mesjasze ofiar złych, apostołowie śmierci, Możecie pierwsi iść - błogosławimy wam Lecz nam nie każcie tej ofiary z wami dzielić, Niech najpierw każdy z was spróbuje tego sam. Nareszcie ten rozpędzić można dance macabre, Kostucha wreszcie chce wyznaczać sama los I byle komu swych nie daje ostrzyć kos."