Europa finansuje wojnę, której nie może zakończyć

Patrik Baab: Europa finansuje wojnę, której nie może zakończyć

Według Patrika Baaba wojna na Ukrainie przestała być wyłącznie konfliktem militarnym. Stała się elementem rozbudowanego systemu politycznego i finansowego, w który zaangażowane są instytucje europejskie, sektor finansowy oraz przemysł zbrojeniowy.

Baab rozpoczyna od własnej sytuacji. Wskazuje, że jego nazwisko znalazło się w bazie Mirotworec. Nie traktuje tego jako internetowej prowokacji. Przypomina, że w bazie tej znajdowali się również inni ludzie, którzy później stali się ofiarami zamachów lub przemocy. Wymienia między innymi Darię Duginę, która zginęła w zamachu samochodowym pod Moskwą, ukraińskiego polityka Olega Kalasnikova, zastrzelonego w Kijowie, oraz Anatolija Szarija, który miał przeżyć próbę zamachu podczas pobytu w Hiszpanii. Na tej podstawie twierdzi, że obecność na liście odbiera jako realne zagrożenie.

Następnie przechodzi do zagadnień finansowych związanych z wojną na Ukrainie.

Przywołuje dane, według których od początku wojny państwa Unii Europejskiej oraz instytucje unijne przeznaczyły na wsparcie Ukrainy ponad 216 mld euro. Równocześnie około 300 mld euro rosyjskich aktywów państwowych zostało zamrożonych, głównie w Euroclear w Brukseli. Według Baaba aktywa te stały się podstawą kolejnych operacji finansowych, gwarancji i programów kredytowych związanych z finansowaniem Ukrainy.

Baab zwraca również uwagę na rolę Luksemburga jako jednego z głównych europejskich centrów finansowych obsługujących fundusze inwestycyjne i przepływy kapitałowe. W jego ocenie właśnie tam powstają mechanizmy mające kierować prywatne oszczędności, fundusze inwestycyjne oraz kapitał emerytalny do finansowania projektów związanych z obronnością i przemysłem zbrojeniowym. Argumentuje, że wojna przestaje być finansowana wyłącznie z budżetów państwowych, a coraz bardziej opiera się na rynku kapitałowym oraz środkach prywatnych inwestorów.

W tym kontekście wspomina o inicjatywach określanych jako bank NATO oraz o nowych instrumentach finansowych tworzonych z myślą o sektorze obronnym. Według Baaba oznacza to stopniowe włączanie europejskiego systemu finansowego w finansowanie długotrwałej militaryzacji kontynentu. W jego ocenie nie jest to działanie tymczasowe związane wyłącznie z wojną na Ukrainie, lecz element trwałej przebudowy europejskiej gospodarki.

Baab zwraca uwagę na rosnące wydatki wojskowe państw NATO w Europie. Podaje kwotę około 381 mld euro rocznie oraz wskazuje, że nowe cele NATO mają oznaczać wzrost wydatków do ponad 630 mld euro rocznie. Wspomina również o planach zwiększenia nakładów na obronność do poziomu 3,5% PKB, co w perspektywie kolejnych lat oznaczałoby zaangażowanie środków liczonych w bilionach euro.

W jego ocenie nie chodzi już wyłącznie o politykę bezpieczeństwa. Powstaje system gospodarczy oparty na stałym wzroście wydatków zbrojeniowych. W system ten zaangażowane są instytucje finansowe, fundusze inwestycyjne, fundusze emerytalne, przemysł zbrojeniowy oraz nowe mechanizmy finansowania projektów wojskowych.

Baab odwołuje się również do tworzenia nowych struktur finansowych związanych z sektorem obronnym, wskazując między innymi na inicjatywy określane jako bank NATO oraz próby kierowania prywatnego kapitału do finansowania przedsięwzięć wojskowych. Jego zdaniem oznacza to coraz silniejsze powiązanie oszczędności obywateli, funduszy inwestycyjnych i systemów emerytalnych z sektorem zbrojeniowym.

Na tej podstawie formułuje główny wniosek swojej analizy. Im większe środki finansowe zostają związane z wojną, tym więcej podmiotów uzależnia od niej swoje interesy ekonomiczne. W rezultacie powstaje grupa instytucji, dla których dalsze trwanie konfliktu oznacza korzyści finansowe, a jego zakończenie oznaczałoby zatrzymanie strumienia pieniędzy.

Dlatego Baab twierdzi, że obecny system polityczny i finansowy Europy staje się coraz bardziej zależny od wojny. W jego ocenie nie chodzi już tylko o konflikt między Rosją a Ukrainą, lecz o mechanizm obejmujący politykę, finanse i przemysł zbrojeniowy. Stąd jego konkluzja, że dla części europejskich elit prawdziwym problemem nie jest wojna, lecz możliwość zawarcia pokoju.