Pogrzeb na osiedlu

Na naszym osiedlu wydarzyło się wielkie wydarzenie. Przeszedł kondukt żałobny. Ach, jakie to było wspaniałe widowisko! Ludzie do dziś o nim opowiadają.

Na przedzie szedł ksiądz, a za nim koń ciągnął trumnę. Za trumną szła rodzina, a za rodziną znajomi i sąsiedzi. Wszyscy pięknie śpiewali. Było podniośle i wzruszająco.

Ale chwila-moment... Chyba coś mi się pomyliło.

To koń szedł na początku i ciągnął wóz z trumną. Na trumnie siedział nieboszczyk. Za wozem szedł ksiądz i śpiewał pieśni. Za księdzem maszerowali sąsiedzi i znajomi, a dopiero na końcu rodzina.

Nie, nie. To było jeszcze inaczej.

Najpierw szedł nieboszczyk z krzyżem, a na krzyżu wisiał ksiądz. Potem szedł koń, który śpiewał. Za nim tłum ludzi ciągnął wóz pogrzebowy z trumną. Wszyscy płakali.

Zaraz, zaraz...

Nieboszczyk szedł na końcu. Przed nim szła żona. Jeszcze przed żoną jechał ksiądz na koniu. A przed koniem dwóch grabarzy spiewalo.

Nie. Teraz sobie przypomniałem.

Na przedzie szła trumna. W trumnie siedział koń. Na koniu siedział ksiądz. A ksiądz prowadził pod rękę nieboszczyka, żeby się nie przewrócił. Za nimi szła rodzina i śpiewała dla nieboszczyka i nieboszczyk zaczął klaskać.

Choć nie, chyba znowu pomyliłem.

To ksiądz siedział w trumnie. Nieboszczyk prowadził konia. Koń miał na szyi krzyż. A rodzina niosła księdza, bo zmęczył się siedzeniem.

Nie, to też nie tak było.

Najpierw szedł krzyż. Za nim szedł ksiądz. Za księdzem szedł koń. Za koniem szła trumna. Za trumną rodzina. Za rodziną znajomi. A za znajomymi szedł nieboszczyk i pytał każdego po kolei:

Przepraszam bardzo,a czyj to pogrzeb?

Ale najlepsze było dopiero później.

Koń nagle wskoczył do trumny, ksiądz usiadł na wozie, a nieboszczyk wdrapał się na konia. Rodzina ciągnęła wóz, znajomi ciągnęli rodzinę, a sąsiedzi ciągnęli znajomych. Powstał taki łańcuszek, że kondukt miał prawie kilometr długości.

Nie, nie... Teraz już pamiętam dokładnie.

Na początku szedł koń i niósł księdza. Ksiądz niósł krzyż. Na krzyżu wisiał nieboszczyk. A potem trumna. Trumna niosła dwóch grabarzy. A za nimi szedł cały kondukt.

Chociaż...

Im dłużej o tym myślę, tym mniej jestem pewien. Może to wcale nie był pogrzeb. Może to było wesele. Tylko że wszyscy byli ubrani na czarno, ksiądz śpiewał żałobne pieśni, a nieboszczyk jakoś niewiele tańczył.

Ale jedno wiem na pewno.

To był naprawdę piękny pogrzeb.

Szkoda tylko, że do dziś nie pamiętam, kto był nieboszczykiem, kto księdzem, kto koniem, a kto trumną. ????

A tam... Wypije sobie jeszcze jedno piwko, to sobie dokladnie przypomne.