Rondo Wałęsy

Dość krygowania się - gdy trzeba bić pokłony, to trzeba. W czwartek entefuhrer podesłał mi linka do tekstu, który wisi już od niedzieli. Dzięki, entefuhrerze, inaczej bym przeoczył najlepszą jak dotąd analizę polityczną ostatnich 19 lat RP.

Zawodowo dotąd jakoś za Robertem Krasowskim nie przepadałem (prywatnie go właściwie nie znam), jego teksty niezbyt do mnie przemawiały. Ty większe moje zdziwienie, bo ten powalił mnie na kolana. Wywołał też błysk klasycznej zawodowej zazdrości: dlaczego to nie ja napisałem? Za późno ;)

Gdybym potrafił tak napisać, napisałbym pewnie trochę inaczej. Zróznicowałbym nieco motywy działania głównych aktorów, podkreśliłbym, że im niższy szczebel politycznej drabiny, tym więcej było i jest ludzi robiących to, co robią, z pełnym przekonaniem, a nie z wyrachowania.

Ale trudno się nie zgodzić z główną tezą, że oś sporu od początków RP jest czysto ambicjonalna, a idee albo grają drugorzędną rolę, albo są wręcz dorabiane, dostosowywane do sytuacji. Długo jeszcze nie będzie więc w Polsce klasycznej prawicy, a monopol na udawanie lewicowości będą mieli postkomuniści.

W ostatnim zdaniu Krasowski okazuje się optymistą: twierdzi, że sztuczny podział skończy się dopiero, gdy zejdą ze sceny jej główni dziś animatorzy. Kłopot w tym, że zdążyli już oni wychować gromadkę towarzyszy, którzy prawie nie pamiętają PRL, ale równie zajadle jak bossowie bronią tej reguły politycznego podziału. Wątpię więc, by dane mi było kiedyś na rondzie Wałęsy skręcać z al. Kaczyńskiego w ul. Michnika.

PS. Nie szukam pracy w "Dzienniku", a złośliwości na ten temat na razie nie przeczytam, bo idę na spotkanie klasowe. 30-lecie matury, pora umierać...