Nie jestem obywatelem?

Zawsze ogromnie mnie pociągały wszelkie akcje nieposłuszeństwa obywatelskiego. Nie musiały być bardzo mądre ani uzasadnione, bo sam fakt spontanicznej reakcji wielu ludzi na takie czy inne posunięcia władz wydają mi się piękne duchowo. Tym bardziej, że z akcjami takimi miałem do czynienia niemal wyłącznie w PRLu, więc nie groził mi konflikt z poczuciem lojalności wobec państwa i prawa.

Dziś mam kłopot. Akcja antylustracyjna nabiera rozpędu. Senaty wielu szanowanych uczelni wyższych protestują - przecież nie dlatego, że większość mają w nich ludzie o niejasnej przeszłości, co sugeruje wielu komentatorów. Zapowiedź prawniczego wsparcia ze strony SLD jest pewnie dla wielu naukowców kłopotliwa. Na pewno zaś nie może być dowodem, że to polityczna, sterowana akcja.

Ale nie zamierzam odstąpić od opinii, którą prezentuję od zarania dziejów obecnej ustawy. To prawo uchwaliły demokratycznie wybrane władze wolnego państwa. To prawo jest kiepskie, ale dopóki Trybunał Konstytucyjny nie uzna go za wadliwe - a jak dotąd, zdaje się, nie wpłynęła nawet żadna skarga - należy je respektować.

Nie tylko zresztą z przyczyn formalnych, bo - jak też już pisałem - ufam, iż z dwojga złego kiepska lustracja jest lepsza od jej zupełnego braku. Nie dlatego, by miała dać tak wspaniałe efekty wymierne, w rodzaju ujawnienia setek agentów wpływu w mediach czy szkolnictwie na przykład - lecz dlatego, iż powinna uciąć możliwość stawiania ludziom bezpodstawnych zarzutów. A przynajmniej ją ograniczyć.

Byłem i jestem zwolennikiem zachowania proporcji. W słowie mówionym i pisanym, w czynach, w życiu. Zachowajmy więc proporcje. Lustracja, nawet w dzisiejszym kształcie ustawowym, nie jest groźniejsza od przeciętnej epidemii grypy. Uważam się za obywatela RP, ale ta akcja nieposłuszeństwa nie jest dla mnie.