Dobić księdza

Tak sobie oglądam, słucham i czytam o tak nagłośnionej sprawie otrzęsin ze szkoły w Lubinie i znowu mam to dziwnie znajome uczucie manipulacji i płytkości medialnego przekazu. Zdjęcie księdza i nastolatki klęczącej przed nim w wielu osobach uruchamia wyobraźnię tak bardzo, że przestają myśleć głową. Do tego dodajmy znajomość ulicznej aksjologii na poziomie równania ksiądz = pedofil i mamy story na dni parę. A potem znów się coś wymyśli, wszak nasz świat próżni nie znosi. Ten medialny w szczególności.

Nie wiem jak inni, ale przeżyłem w swoim życiu kilka tego typu imprez, jakie stały się udziałem lubińskich dzieci. Otrzęsiny w szkole, harcerstwie, żeglarstwie czy uczelni to były jakieś tam przeżycia. Nie było miło momentami, ale do dziś jakoś nie budzę się z lękiem w nocy. I nawet miło wspominam z perspektywy czasu. Oburzeni obrońcy małych dziatek nie wskazują jednak nawet na ten, całkiem przecież możliwy, aspekt upokorzenia, które mogłoby się odcisnąć na młodzieży do końca życia. Ich model działania jest zupełnie inny. Jest zły człowiek i wystarczy. Szukanie motywów to zbyt skomplikowane zadanie. Przecież nieco wysiłku musi wymagać dowiedzenie, że rzeczony ksiądz z całą pewnością wymyślił całą tę imprezę tylko po to, by pofolgować żądzom. A te mieć musi, no bo celibat i w ogóle...

Nie mam zamiaru bronić kleru jak niepodległości. Wiem jednak, że to zwyczajni ludzie. Dobrzy i źli, chojni i chciwi, prości i uczeni. Tacy jak my po prostu. I tak, są wśród nich pedofile. Podobnie jak wśród lekarzy, prawników i zwykłych robotników niewykwalifikowanych. Taki jest ten świat. Tak różnorodny, że jedno kiepskie zdjęcie w ogóle nie oddaje niczego. Warto o tym pamiętać nie tylko przy okazji takich medialnych gierek. Być może wówczas ten najlepszy ze światów będzie nieco bardziej znośny.