Harro Haring Kazimirowicz. Poeta, rewolucjonista, agitator sprawy polskiej. Polak z wyboru

Krystyna Szayna-Dec, posługując się znakomitą polszczyzną i opierając się tylko na faktach, napisała biografię ,, Najgroźniejszy agitator sprawy polskiej. Awanturniczy żywot Harro Harringa Kazimirowicza, poety, bojownika o wolność, Polaka z wyboru" wydaną przez oficynę Biały Kruk, którą czyta się jak powieść awanturniczą. Nic dziwnego, taki bowiem był żywot tego wielkiego Polaka z wyboru właśnie.
                                                            Coż za barwny i bogaty żywot! Historia prawdziwego romantyka, jakim był Harro Harring (1798–1870). Duńczyk z urodzenia, niemieckojęzyczny pisarz, z wyboru Polak, był zarówno niebywale popularnym w swej epoce poetą, jak i niepospolicie odważnym bojownikiem o wolność narodów, prześladowanym do końca swoich dni przez… carską policję. Mając niespełna 30 lat został ułanem, oficerem gwardii przybocznej wielkiego księcia Konstantego w Warszawie. W zamian za świetną służbę zaproponowano mu tam stanowisko… międzynarodowego szpiega carskiego na dworach europejskich. Kiedy oburzony odmówił, przedstawiono mu alternatywę: kazamaty na Syberii. Niewiele czekając czmychnął z Warszawy; ścigano go do granicy, a potem – niemal do końca życia. W każdym kraju, gdzie zjawiał się Harro Harring, ambasadorzy carscy żądali wydalenia go. Ich żądaniom czyniono (już wtedy…) zawsze zadość!Gdzież nie był ten poeta zawadiaka…? Poza niemal całą Europą dotarł do Ameryki Północnej i Południowej. Często pod przybranymi nazwiskami. I zawsze walczył. Najpierw podwójnym orężem, czyli bronią i piórem; wielokroć raniony i kontuzjowany, przez 34 lata z kulą pistoletową w piersi, która ugrzęzła tam w wyniku pojedynku. Potem posługiwał się tylko piórem. Jego porywające wiersze uwielbiano na wszystkich kontynentach; wiele z nich poświęcił bohaterom Powstania Listopadowego i uciemiężonej Polsce. Zakochany w pięknej polskiej arystokratce, związał się na zawsze z jej ojczyzną i przybrał polskie nazwisko Kazimirowicz.                                         Grafika - Wikipedia
Harro Harring najbardziej zasłynął oskarżycielskimi tekstami wobec rosyjskiego despotyzmu pt. Pamiętnik o Polsce pod rosyjskim panowaniem. Obnażył brutalność oraz cynizm carskiej władzy i ostrzegał przed nią, otwierając oczy wielu osobom w Europie i Ameryce. Kiedy na dodatek zdemaskował ważnego moskiewskiego szpiega na Zachodzie, barona von Schweizera, nie mógł już zaznać spokoju ze strony tajnych służb. Czując stałe niebezpieczeństwo, nigdy nie wychodził z domu bez pistoletu i sztyletu.Przepędzany, aresztowany, uwalniany w wyniku interwencji porządnych ludzi, trwał niezłomnie przy swoich ideałach. Bardzo płodny pisarz i publicysta, władający dziewięcioma językami. Opublikował ok. stu tomów swoich utworów, a mimo to żył nieraz w skrajnej nędzy, ratowany od śmierci głodowej przez przyjaciół. Uznawany za rewolucjonistę stał się jednak obiektem ostrej publicystycznej napaści Karola Marksa, ponieważ zwalczał rodzący się właśnie komunizm, który uważał za „bałamutny filozoficzny materializm i ateizm”. Ostatni tekst publicystyczny z 1869 roku poświęcił (po angielsku) swej przybranej ojczyźnie i zatytułował znamiennie Do wrogów Polski.Krystyna Szayna-Dec, posługując się znakomitą polszczyzną i opierając się tylko na faktach, napisała biografię, którą czyta się jak powieść awanturniczą. Nic dziwnego, taki bowiem był żywot tego wielkiego Polaka z wyboru.Tekst z zasobów wydawnictwa Biały Kruk.
Jak informuje Wikipedia :

Harro Harring Kazimirowicz, także Harro Paul Harring (ur. 28 sierpnia 1798 w Ibenshof k. Wobbenbüll, zm. 15 maja 1870 na wyspie Jersey – niemieckojęzyczny poeta, bojownik o polską niepodległość, pisarz, działacz rewolucyjny i demokratyczny duńskiego pochodzenia.
Harring w latach 30. i 40. był jednym z najbardziej znanych pisarzy i myślicieli niemieckich, który wywarł duży wpływ na rodzące się wówczas ruchy demokratyczne i narodowe. Angażował się m.in. w walkę o niepodległość Grecji.
Lata 1828–1830 spędził w Warszawie, gdzie dokumentował pisarsko życie polskiego społeczeństwa w Królestwie Polskim pod rosyjskim zaborem[1]. Po nielegalnym wyjeździe z Warszawy, na krótko przed wybuchem Powstania Listopadowego, wydawał wbrew cenzurze swoje zapiski; później dołączył do polskiej emigracji popowstaniowej.
Z sympatii dla Polski przyjął wówczas nazwisko Kazimirowicz. Od połowy XIX w. w swojej publicystyce ostro krytykował komunizm i jego twórcę Karola Marxa, który w odpowiedzi napisał paszkwil deprecjonujący Harringa jako człowieka i jako twórcę. Najbardziej znane dzieła literackie Harringa poświęcone są Polsce pod rosyjskim zaborem - w dziełach tych pisarz staje się adwokatem polskiej sprawy na arenie międzynarodowej. Najbardziej poczytne dzieło Harringa nosi tytuł Pamiętnik o Polsce pod rosyjskim panowaniem.

> Życiorys <

Harro Paul Harring urodził się w 1798 r. w małej miejscowości nadmorskiej Ibenshof w należącym wtedy do Danii Szlezwiku-Holsztynie. Pochodził z rodziny chłopskiej, był jednym z siedmiu synów Harro Wilhelma Martensa i Margarethe Dorothea z d. Sievers. Jako wybitnie uzdolniony otrzymał królewskie stypendium, dzięki któremu zaczął studiować malarstwo, ale studiów nie ukończył, gdyż szybko wciągnęła go działalność rewolucyjna i pisarska. Zaangażował się w działalność popularnych w owym czasie w Niemczech demokratycznych organizacji studenckich, a w 1821 r. udał się do Grecji, by jako ochotnik wziąć udział w niepodległościowym powstaniu przeciw Turkom. W międzyczasie porzucił malarstwo na rzecz poezji i zaczął pisać w dominującym w tym czasie stylu romantycznym. Jego utwory (i on sam) zyskiwały popularność w Europie.
Pod wpływem uczucia do poznanej w Pradze młodej polskiej arystokratki w 1828 r. Harring przyjechał do Warszawy i zaciągnął się do pułku lansjerów gwardii wielkiego księcia Konstantego, z zamiarem zdobycia szlifów oficerskich, a przez to możliwości starania się o rękę ukochanej. W tym czasie Rosja przygotowywała się do wyprawy przeciwko Turkom, rzekomo o wolność Grecji, jak głosiła oficjalna carska propaganda. Harro Harring znany był wielkiemu księciu jako pisarz i poeta, stąd też książę zatrzymał go przy sobie, nie dopuszczając do udziału w wyprawie na Grecję.
Podczas służby poznał realia panujące w podległym Rosji Królestwie Kongresowym, zbliżył się do Polaków i stał się orędownikiem sprawy polskiej. Mimo tego, że był cudzoziemcem to został wtajemniczony w plany wybuchu Powstania Listopadowego. Nieustannie zapisywał przypadki łamania prawa przez Rosjan, szykanowania i poniżania Polaków. Jego sytuacja w carskim wojsku stawała się tym samym coraz bardziej niebezpieczna, tym bardziej, że carskie służby, wiedząc o szerokich kontaktach Harringa w Europie starały się zmusić go do prowadzenia działalności szpiegowskiej na rzecz Rosji. Gdy Harring odrzucił propozycję zostania rosyjskim szpiegiem, musiał uciekać z Warszawy. Była to dezercja wojskowa, a jej skutkiem list gończy wystawiony przez Rosjan za Harringiem, obowiązujący do końca jego życia. Mimo stałego zagrożenia ze strony służb carskich, Harring przez całe życie propagował ideę niepodległości Polski: pisał o niej, działał na jej rzecz, utrzymywał żywe kontakty z polskimi emigrantami (m.in. Joachimem Lelewelem oraz jego bratem Janem Pawłem). Z sympatii dla Polski zaczął posługiwać się nawet polskim nazwiskiem „Kazimirowicz”. Swoje polskie przeżycia opisał w trzech książkach: Pamiętnik o Polsce pod rosyjskim panowaniem, Wspomnienia z Warszawy i trzytomowej powieści Polak. Zyskały one rozgłos, a jednocześnie ściągnęły na autora nienawiść władz rosyjskich oraz ich europejskich sprzymierzeńców. Poza listem gończym, który nakazywał aresztować i wydać go w ręce caratu, utwory Harringa podlegały cenzurze, a posiadanie ich, drukowanie, kolportowanie, obłożone było ciężkimi karami.
Po ucieczce z Warszawy Harring poświęcił się walce z tłumiącym wolnościowe i liberalne ruchy system metternichowskim. Stał się zawodowym rewolucjonistą, jakich było wówczas wielu w ponapoleońskiej Europie, krępowanej ustaleniami kongresu wiedeńskiego. Wziął udział w licznych demokratycznych wystąpieniach w Niemczech (m.in. w słynnym Hambacher Fest). Razem z polskimi emigrantami przygotowywał wybuch antyrojalistycznego powstania we Frankfurcie. Uczestniczył w nieudanej niemiecko-włosko-polskiej rewolucyjnej wyprawie do Sabaudii. Związał się z Młodą Europą Giuseppe Mazziniego.
Ścigany przez policję, aresztowany i wydalany z kolejnych krajów, przemieszczał się po kontynencie, szukając miejsca i warunków do działania. Prócz Niemiec odwiedził Szwajcarię, Włochy, Francję, Belgię, Wielką Brytanię, Danię i Norwegię. Wyjeżdżał także do Ameryki Południowej, gdzie dokumentował - w szkicach i opisach - nieludzkie warunki życia brazylijskich niewolników. Na wieść o wybuchu Wiosny Ludów wrócił do Europy i włączył się w nurt wydarzeń. Wygłosił m.in. głośną mowę na wiecu w północnofryzjskim mieście Bredstedt. Aktywnie sprzeciwiał się włączeniu Szlezwika-Holsztynu do Prus. Nieustannie przypominał o sprawie polskiej. Jego rewolucyjna aktywność zwróciła uwagę Karola Marxa, który poświęcił mu obszerny szyderczy tekst. Sam Harring niezwykle krytycznie wyrażał się o komunizmie, uważając go za utopijny i destrukcyjny dla społeczeństwa oraz stojący w sprzeczności z przyrodzoną ludzkości godnością.
Harro Harring przez całe życie był bardzo aktywny literacko. Opublikował około stu tomów dzieł. Spod jego pióra wychodziły wiersze, poematy, dramaty, powieści, opowiadania, eseje, artykuły publicystyczne i polemiczne. Z jednej strony twórczość ta przyniosła mu duże uznanie, z drugiej zaś nieustannie musiał zabiegać o możliwość publikacji. Cenzura policyjna, deptając mu po piętach rekwirowała i niszczyła całe nakłady jego utworów, stąd wiele z nich się nie zachowało. Harro Harring przez większą część życia cierpiał biedę, często na granicy nędzy i głodu. Ostatnie lata życia spędził w zapomnieniu na dobrowolnym wygnaniu na wyspie Jersey. Zmagał się z ubóstwem i manią prześladowczą].
15 maja 1870 r. popełnił samobójstwo, wbijając sobie sztylet w serce. W jego pogrzebie na cmentarzu w Sion na Jersey wzięli udział m.in. polscy emigranci, towarzysze rewolucyjnych zmagań z dawnych lat. Mowa pogrzebowa została wygłoszona w języku polskim (fragment również w języku francuskim).
Harro Harring 34 lata życia przeżył z kulą pistoletową w piersi, która ugrzęzła tam w wyniku pojedynku. Ówczesna medycyna nie była w stanie jej usunąć nie zagrażając przy tym życiu Harringa.

 Notka

Autor: Krystyna Szayna-Dec                                                                                                                 

liczba stron: 248

format: 16,8 x 23,8 cm                                                                                                                             

papier: Offsetowy 130 g

oprawa: Twarda

data wydania: 18-07-2018

ISBN: 978-83-7553-248-7