Jak schrzanić dobrą sprawę

Dobór odpowiedniego porównania rzecz trudna, ale patrząc na dziennikarzy Wybiórczej bezmyślność pomaga w zadaniu. Dziś w gazecie pojawił się smutny tekst o rozliczeniach Irańskiej władzy z twitterową rewolucją. Jak to z tego typu władzą bywa, rozliczenia są okrutne i brutalne. Relacje świadków mówią o zabójstwach, wyrywaniu paznokci, biciu do nieprzytomności. Straszna rzecz.

Ale jaki jest tytuł artykułu? "Irańskie Guantanama" - o co chodzi? Zbrodnie ajatollachów to to, że aresztowani obywatele nie mają adwokata i czekają latami na proces? Jeszcze bym rozumiał Abu Ghraib jako symbol nieludzkiego traktowania opozycji czy muzułmanów, ale Guantanamo?

Tytuł wziął się z wnętrza artykułu, jeden ze zwolnionych określa praktyki rządu mianem Irańskiego Guantanamo. Rozumiem, że taka jest perspektywa świata arabskiego, zwłaszcza Iranu. Wszyscy przecież tam boją się że Amerykanie obłożą ich niedługo bombami z powodu instalacji atomowych (albo innego powodu, zawsze coś się wymyśli). Ale żeby w polskiej gazecie dobrać taki tytuł? Przecież to odbiera połowę wyrazu. Jeśli opozycja cierpi tak jak w Guantanamo, to szkoda farby drukarskiej - na Kubie, niezbyt daleko od amerykańskiej bazy cierpi znacznie bardziej i nikt o tym nie pisze (a też mają twittera).

Sądzę raczej, że mimo iż pogłoski o sikaniu na Koran okazały się wyssane z brudnego palca, a opisy tortur nie przetrwały prób rzetelniejszej weryfikacji, chodzi o to by Guantanamo przerobić na symbol uogólnionego bezprawia i okrucieństwa. Dziwne to trochę, zwłaszcza w kraju w którym na każdym rogu ulicy można znaleźć symbole okrucieństwa, a każda katownia UB jest ponurym memento. Ale Guantanamo to symbol bezprawia amerykańskiego a to jest w cenie. My Lai jest już historią, potrzeba czegoś nowego.

W taki właśnie sposób całkiem dobry tekst, o ważnej sprawie został schrzaniony, bo ktoś rozstawiający leady i ustalający tytuły chciał przy okazji powalczyć w innej sprawie. Szkoda.