Gowinowe propozycje

Wieszczono polityczną śmierć Jarosława Gowina już kilka razy. Jego dymisja z funkcji wicepremiera i ministra ponownie miała być końcem kariery politycznej lidera Porozumienia. I chyba po raz kolejny "pogłoski o śmierci wydają się przedwczesne". Ostatnie dni to całkiem ciekawa ofensywa Jarosława Gowina - i merytoryczna i polityczna.

Propozycje dotyczące wychodzenia lockdownu są na tyle rozsądne, że trudne do merytorycznego odrzucenia przez opozycję. Jednocześnie widać w nich dążenie do kompromisu politycznego w sprawie wyborów prezydenckich. Skoro dla każdego jest jasne, że obecny prezydent ma póki co pewną wygraną (prawdopodobnie już w pierwszej turze), to pozostaje jedynie stworzenie sytuacji pozwalającej wyjść z twarzą wszystkim stronom konfliktu. 

Zmiana konstytucji (skądinąd okropnego gniota) proponowana przez Jarosława Gowina jest krokiem w dobrą stronę. Nawet powiedziałbym, że opcję 7 lat prezydentury bez możliwości reelekcji pozostawiłbym na stałe. Przynajmniej jeden polityk w Polsce nie musiałby kalkulować kierując się "następną kadencją". Z całą pewnością stabilizowałoby to nasz ustrój a przy tym istotnie wzmacniało pozycję i rolę prezydenta. Pytanie: czy opozycja  jest w stanie odłożyć na bok ambicyjki, urażoną dumę tudzież, sugerowane przez niektórych, służenie interesom obcym i poprzeć rozwiązanie służące zarówno wyciszeniu aktualnych wojenek jak i trwałemu poprawieniu funkcjonalności instytucji państwa.

Zgłaszana możliwość wprowadzenia krótkotrwałego stanu np. klęski żywiołowej jest też jakimś rozwiązaniem niemniej warto odnotować, że rozwiązaniem obarczonym jawną hipokryzją. Przecież stan zagrożenia epidemicznego jest i, co istotne, jest obiektywnie najwłaściwszym merytorycznie rozwiązaniem. Każde inne rozwiązanie to okrywanie gierek politycznych płaszczem troski o zdrowie obywateli.

Pozostaje nam jednak jedynie czekać, co z propozycjami Gowina zrobi opozycja. Zdanie Jarosława Kaczyńskiego znamy, bo chyba nikt nie wątpi, że Gowin z nim swoje posunięcia konsultował. Opozycja teraz musi się zdecydować czy ambicje liderów i ich teatralne talenty ważniejsze są od stabilności państwa.