Cel? Pal!

Na przestrzeni wieków najtęższe umysły próbowały usystematyzować cel i sens istnienia gatunku ludzkiego, jednak owoce ich dociekań zaklęte na tysiącach zadrukowanych stronic, które zarówno wnosząc wiele, jak i nie oferując nic, nie odpowiedziały jednoznacznie, gdzie ten sens tak naprawdę się znajduje, ani w jaki sposób sprawić, aby jego odnalezienie było czynnością niewiele trudniejszą od zawiązania butów.
Ale to przecież trzeba inaczej…
Pewnego razu był sobie chłopiec imieniem Hugo i jako ten palec samotnie żył na paryskim dworcu kolejowym zajmując się domagającymi się atencji zegarami, nieodmiennie obwieszczającymi ile jeszcze czasu pozostało nam do Końca. Wiedział, czego chce, ale i też nie wiedział, a niewiedza owa brała się z lęku i samotności doskwierającym sierocie. Podglądał świat z szeroko rozdziawionymi ślepiami z wielu perspektyw, jednak świat, za wyjątkiem stróża prawa obeznanego ze słowem „sierociniec”, nie wydawał się być nim specjalnie zainteresowany.
Był też pewien w podeszłym już wieku mężczyzna, do którego pewne osoby zwracały się Papa Goerge i żył, ale jakby też i nie żył gdzieś w świecie rojeń o dawnych, nieskorych do powrotu czasach, zamknięty w klatce teraźniejszości ze świadomością, że tylko od niego zależy czy jej pręty lśnić będą dostojnym blaskiem czy wykłuwać wzrok przygnębiającą rdzą. I on także podglądał świat z perspektywy swojego sklepu z zabawkami wzrokiem smutnym i odartym z nadziei, jednak dla świata już dawno odszedł w niepamięć.
Pewnego dnia ścieżki Hugo i Papy George’a przecięły się…