Kaznodzieja z karabinem

Sam Childers niegdyś robił niewiele: podglądał świat z perspektywy stanowego zakładu penitencjarnego, wprowadzał w ciało substancje uznawane za nielegalne, bardziej kochał dźwięk motocyklowego silnika, niż powaby ciała i duszy swojej żony, niegdysiejszej striptizerki, która odnalazła Boga i żyła z pęczniejącą nadzieją, że jej spotworniały małżonek również doświadczy objawienia.
Stało się: do Childersa przemówił Bóg i zaprowadził do Sudanu, gdzie wybudował działający do dziś sierociniec pośród wyniszczającej całe wioski wojny, w której, jak to w wojnach często bywa, pod sztandarami dwóch religii starły się ze sobą masy święcie przekonane, że tylko ich wiara czyni cuda, o innej nie warto nawet wspomnieć słowem i lepiej sprawić, aby zamieniła się w niechciane wspomnienie, wyżynając w tym celu wszystkich jej wyznawców.
Pokładam niewiele wiary w człowieku, przyznaję, oczekuję Planetoidy, która zakończy wszelkie nasze doczesne waśnie i zwróci Kosmosowi należną mu ciszę, jednak zawsze, kiedy dostrzegam kogoś gotowego, nieważne, jaki diabeł dobrych intencji go prowadzi i w jakim piekle wyrzutów sumienia się narodził, zmierzyć się z wydawałoby się niezmierzalnym, pragnę krzyczeć: oto Człowiek – mały, grzeszny, zagubiony, a jednak w z grzechu swojego wyrywający się w… nie, wcale nie w bezgrzeszność, w Czyn, w Ruch, w Siłę, w Nie Ma Rzeczy Niemożliwych, w odrobinę we filmie, jak to we filmie, spiżowo przedstawiony Heroizm; oto Człowiek, który basowy klang motocyklowego silnika zamienił na szelest biblijnych kartek oraz – do czego został zmuszony, bowiem Biblia słabo radzi sobie z uzbrojonymi przeciwnikami – terkot karabinu maszynowego wzbudzającego respekt i posłuch w pewnych częściach świata, gdzie dyplomacja uznawana jest niejednokrotnie za prowokację i potrafi zakończyć się w najgorszy z możliwych sposobów.