Pewnego razu w Sarajewie

Istnieją ponoć dwie szkoły: warszawska i falenicka. Entuzjaści tej pierwszej niezmiennie przekonują, że od ludzi ludziom generującym okrutny los należałoby odgrodzić się owianą licznymi legendami kurtyną milczenia i przeć dalej przed siebie: ku nowym celom i wyzwaniom. Drudzy nierzadko spektakularnie piekląc się na pierwszych nawołują do chronicznego przypominania o tragediach i zbrodniach, masakrach i rzeziach.
W myśl szkoły trzeciej, formalnie nieistniejącej, należałoby pamiętać, ale i też zapomnieć, choć z pewnością niezwykle to trudne.
Warto, zatem było przypomnieć dla dalszego nieuchronnego zapomnienia historię pewnej amerykańskiej policjantki (Rachel Weisz), która igrając z ludźmi nie zasługującymi na to miano, próbowała w liżącej powojenne rany Bośni pomóc młodym kobietom powrócić do świata żywych ze świata na wpół umarłych, przy czym należy podkreślić, że ten drugi reprezentowany był przez handlarzy ludźmi prosperujących doskonale m.in. dzięki hojnie opłacanemu zaangażowaniu pracowników misji pokojowych i firm ochroniarskich nigdy nie gardzących perspektywą dodatkowej pensji.
Należy odnotować podziw, jaki budzi niezłomna postawa zdeterminowanej policjantki doceniającej uroki podstawowej i wcale niemałej wypłaty, wrażliwość zabraniająca przejść obok krzywd obojętnie i umiejętnie mijanych przez wielu czy jej uparte i konsekwentne dążenia rozbijające się o mur korupcji, ignorancji i bolesnego stwierdzenia, że prowadzona przez nią krucjata wymierzona jest niemal przeciwko wszystkim.
Wypadałoby także dodać, że obraz ten, jakkolwiek oparty na faktach, gloryfikujący i piętnujący, wyzwalający w widzu łzy i słowa pełne gniewnej pasji, pozostaje w efemerycznej sferze, w której znajdują się zazwyczaj wielkie idee: jest, a potem go nie ma, czego nie można powiedzieć o poruszanych w nim problemach, na które wpływ mogą mieć wyłącznie ci znajdujący się w odległości pozwalającej się do nich zbliżyć.