Mohera wpis erotyczny ( Now sleeps the crimson petal )

Pisuje o polityce, bo lubie, z tej samej tez przyczyny dzisiaj o erotyce. Ale o erotyce prawdziwej, jak Bog przykazal, a nie sprowadzonej do hydrauliki.

 ( patrz stary a dobry dowcip o babie w tramwaju: "Ale tlok!    Bardzo przepraszam, to moj". Albo anegdotyczne: "Dlaczego niemieckie pornole nazywaja sie jagodki? Bo slychac na nich caly czas: ja, gut." )

Przegladajac stary angielski poradnik dla zakochanych, natrafilem tam na cudowny i wyjatkowo erotyczny wiersz Alfreda Tennysona “Now sleeps the crimson petal”

( Lord Alfred Tennyson, poeta laureatus, autor “The Charge of the Light Brigade” – opisujacego atak lekkiej kawalerii pod Balaklawa w czasie wojny krymskiej, odpowiednika polskiej szarzy pod Somosierra, o czym innym razem ).

 

Ilekroc do niego powracam, to mam dreszcze i chce jeszcze.

A leci to tak:

 Now Sleeps the Crimson Petal  ( 1847 )

Now sleeps the crimson petal, now the white;

Nor waves the cypress in the palace walk;

Nor winks the gold fin in the porphyry font:

The firefly wakens: waken thou with me. 

 

Now droops the milkwhite peacock like a ghost,

And like a ghost she glimmers on to me. 

Now lies the Earth all Danae to the stars,

And all thy heart lies open unto me. 

 

Now slides the silent meteor on, and leaves

A shining furrow, as thy thoughts in me. 

 

Now folds the lily all her sweetness up,

And slips into the bosom of the lake:

So fold thyself, my dearest, thou, and slip

Into my bosom and be lost in me. 

***

 

Uff…

Kto ogladal “Targowisko proznosci” z Reece Witherspoon w roli “antyheroiny” Becky ( aktorka procz innych przymiotow potrafila pozbyc sie na ta okolicznosc odrzucajacego mnie kolonialnego akcentu ), ten moze pamieta znakomite wykonanie tego utworu w domu uciech w malym niemieckim ksiestwie Pumpernickel.

 

 

Pokazane w czolowce filmu piekne pawie byly subtelnym nawiazaniem do wersetu:

“Now droops the milkwhite peacock like a ghost”.

 

Sprobuje spolszczyc proza ( ad sensum raczej niz verbatim ):

 

Juz spia platki purpurowej rozy, spia bialej ;

Juz nie drzy cyprys w palacowym gaju;

Ani nie maci zlota pletwa marmurowej sadzawki:

Swietlik budzi sie: zbudz sie ze mna i Ty

 

Mlecznobialy paw sklonil senna glowe, niczym zjawa,

I jak zjawa polyskuje ku mnie.

 

Teraz ziemia, niczym Danae, otwarla swe lono ku gwiazdom

I Twoje serce otwarte jest ku mnie.

 

Milczacy meteor przeslizguje sie po niebosklonie i pozostawia

Lsniacy slad, tak jak Twoje mysli we mnie.

 

Lilia zamyka cala swa slodycz

I zanurza sie w jeziornej toni:

Tak i Ty, najdrozsza, swa slodycz

Ogarnij i zagub sie we mnie.

  

Wiem, ze pokaleczylem i ze byc moze poeta mial na mysli zupelnie co innego. Dlatego tez juz spiesze z samokrytyka ( w punktach po kolei ):

 

Nie ma w orginale mowy o zadnej rozy – jest platek karmazynowy=purpurowy i bialy;

cyprys przestal nie tyle drzec, co falowac, i nie w gaju, tylko przy palacowej sciezce;

zamiast marmurowej sadzawki jest chrzcielnica z porfiru ( chrzcielnica > sanktuarium, kosciol? Raczej nie, jak juz to kaplica, hm, nie wiem jak to pogodzic );

 

 Now droops the milkwhite peacock like a ghost,

And like a ghost she glimmers on to me. 

Mlecznobialy paw pochyla sennie glowe – swietny kawalek. Specjalisci od dzielenia wlosa na czworo zauwazaja, ze dalej jest “she glimmers onto me”, a przeciez technicznie musialaby byc “peahen” a nie “peacock”, a zatem to ukochana polyskuje, a nie paw. Osobiscie uwazam, ze “she” odnosi sie jednak do pawia. 

Now lies the Earth all Danae to the stars – znow mam dreszcze. Danae to mityczna corka krola Argos, zamknieta w spizowej wiezy. Zeus zstapil na nia w postaci zlotego deszczu ( por. Danae to the stars ) i poczela Perseusza. 

Shining furrow – przeslizgujacy sie po niebie meteor pozostawia lsniaca bruzde raczej niz slad.

 

 Now folds the lily all her sweetness up,

And slips into the bosom of the lake:

Znow znakomity fragment. Kto widzial,niech przypomni sobie lilie wodne, zamykajace wieczorem kwiat w paku i zdajace sie nieco zanurzac w toni jeziora ( takie mam przynajmniej wspomnienia z Mazur ). 

W orginale rowniez mamy bosom=lono, a nie ton. Od strony warsztatowej, wiersz napisany jest pentametrem jambicznym

( taTA taTA taTA, taTA taTA, m.in. typowy w sztukach Szekspira ),

bez rymow, ktore zaburzalyby miarowa, senna i zmyslowa atmosfere.

Kazda zwrotna konczy sie akcentowanym “me”:  

Waken thou with me – zbudz sie ze mna

She glimmers onto me – poblyskuje ku mnie

Thy heart lies open onto me – Twe serce otworzylo sie ku mnie

Thy thoughts in me – Twoje mysli we mnie

Slip into my bosom and be lost in me – zanurz sie w moim lonie ( tutaj w sensie: w mej piersi, w moim sercu – wszak to kochanek mowi do kochanki, a nie na odwrot ) i zagub sie we mnie. 

Jednym slowem, niezly z goscia egocentryk( przychodzi mi na mysl Mercutio z “Romea i Julii”, kiedy mowi tuz przed sprowokowanym pojedynkiem z Tybaltem akt 3 sc.1: 

I will not budge for no man's pleasure, I.

Ja sie nie ustapie dla czyjejs przyjemnosci, ja ).

 

  Jednym slowem swietny erotyk, tworzacy ciezka, zmyslowa, aksamitna atmosfere.Uff, ide sie przewietrzyc, moze lykne zimnej wody, bo mi sie pod moherowa beretka zagotowalo …