Pod żyrandolem - czyli żabką w szambie

 

 W procesie  wyłaniania rządu Prezydent ma prowadzić konsultacje z przywódcami stronnictw sejmowych - do nich należy wyłonienie kandydatów na osobę, której Prezydent powierza sformowanie rządu. Każda z partii - ustami swego przywódcy - może przedstawić swoją kandydaturę, a Prezydent ma ustalić, która z tych osób osób otrzyma akceptację większości parlamentarnej (rząd większościowy), lub przynajmniej nie zostanie przez parlament odrzucona (rząd mniejszościowy). 

W imieniu partii działających dziś w sejmie kandydatury na premiera mogą wskazać następujące osoby : Donald Tusk, Jarosław Kaczyński, Janusz Palikot, Janusz Piechociński i Leszek Miller. Tylko te osoby mają prawo prowadzić z Prezydentem rozmowy na temat tej lub innej zgłoszonej z ich grona kandydatury - i tylko na podstawie  konsultacji z tymi osobami Prezydent ma wybrać, komu powierzy sformowanie rządu.

Jest to zwykła reguła wynikająca z podziału kompetencji w demokratycznym systemie władzy.

 

Prezydent może sobie być czynnym lub biernym członkiem jakiejś partii - jako obywatel. Zgodnie z taką przynależnością może płacić składki, czynnie uczestniczyć w wyborach jej organów na szczeblu podstawowym, wreszcie w wyborach powszechnych głosować jak ta partia wzywa.  To dla niego cały zakres możliwych więzi z własnym matecznikiem partyjnym.

Nie wiem, czy pan Bronisław Komorowski zawiesił swoje członkostwo w PO. Jeżeli tak, to pewnie nie musi płacić składek i nie wybiera władz swojej komórki partyjnej.  Tak czy inaczej próba wpływu przez pana Bronisława Komorowskiego na wybór kandydata PO do stanowiska premiera jest ingerencją w te mechanizmy wyłaniania władzy, które nie podlegają kompetencjom Urzędu Prezydenta. Być może Pan Bronisław Komorowski sądzi, że jest Prezydentem Rzeczypospolitej wtedy kiedy musi, a politykiem Platformy Obywatelskiej kiedy chce - ale to dowodziłoby kompletnej nieświadomości swej funkcji.

 

Wtrącanie się w sprawy jakiejś partii jest absurdem jeszcze w innym wymiarze. Wyobraźmy sobie, że najbliższe wybory wygrywa PiS, a Prezydent woła do siebie Hofmana czy Lipińskiego i próbuje z nimi ustalać, kto będzie kandydatem PiSu na premiera! Śmieszne, co? Ale idźmy dalej - nie dogada się nimi dwoma co do pasującej mu kandydatury, to będzię gadał - do skutku - z kolejnymi działaczmi PiSu... Paranoja!

 

Polskie życie polityczne toczy wiele patologii. Jedną z najgorszych jest upartyjnienie państwa. Frakcje partii rządzących atakują swoich liderów o kolejne stanowiska dla "swoich", więc liderzy kupczą posadami dla zapewnienia sobie poparcia w swoich partiach. Państwo staje się  majątkiem, którego folwarki oddawane są w w dzierżawę frakcjom partii rządzących. Rozdawnictwo folwarków to istota polityki partyjnej. Tusk doświadczył tego boleśnie. Otoczony nieustannym "daj mi, daj.." strzygł partię, bo nie starczało, ale dawać musiał.  Stworzył dwór dzierżawców i rządził.

Teraz ma szansę zrobić coś dla odnowy Polski - ale otoczenie każe pozostawić mu system państwa folwarcznego. Mógłby tym zachwiać na odchodne - rozpędzić dzierżawców. Mógłby - zgodnie z obowiązkami przewodniczącego partii - wskazać Prezydentowi kandydata PO na nowego premiera i na tym zakończyć sprawę z pałacem prezydenckim. Najlepiej, gdyby tym kandydatem był jakiś państwowiec, a nie partyjny gracz. Od tej chwili monopol na rozmowę z Prezydentem miałby następca. Koniec pieśni.

 

 Tusk mógłby zwołać liderów frakcji swojej partii, żeby wskazali swoje kandydatury na stanowiska rządowe. Szeroki wachlarz alternatywny. Ochodzacy premier uzupełniłby go wartościowymi kandydatami znanymi mu z pracy. Ustaliłby parytet międzyfrakcyjny. Kandytat do schedy przeprowadziłby selekcję i wybrał sobie rząd. Żadnych baronów czy spółdzielców - całkiem nowe otwarcie.

Ten układ rządziłby przez ostatni rok kadencji. Byłaby to swoista wewnętrzna mutacja idei rządu fachowców. W tym czasie Platforma poszukiwałaby swojej odnowionej tożsamości i szykowała sie do wyborów.  

 

 Tusk mógłby - ale mentalność, ale nawyki

 

 Zatem nowego otwarcie nie nastąpi. Główny rozdawca folwarków odchodzi, ale łapę na całym mechaniźmie chce położyć ktoś inny. To nie będzie upartyjnienie państwa - bo to jest, pozostanie i przenosi się nawet na urząd premiera. To będzie wykorzystanie najwyższego urzędu państwowego do mieszania w partyjnym szambie, aby odświerzyć nieco odór zastarzałych ekskrementów. Styl klasyczny. Popis umiejętnośc pana Komorowskiego. Może pałacowe żyrandole tłumią smród. A niech mu będzie - byle tylko pływał krytą żabką, z rytmicznym zanurzaniem głowy pod powierzchnię.