Narcyz i Casanowa

 

Narcyz i Casanowa?

 

Wyobrażenie pierwotne było

i kształtowało myśli, marzenia,

imaginację z zera stworzyło

swym pierworodnym piętnem wrażenia.

 

Iluzja prysła, bielmo opadło,

bańka mydlana w kolorach tęczy

pękła dmuchawcem; wrażenie zbladło

i nocą zmory przestały męczyć.

 

Kimże więc była w momencie wzruszeń

ta postać w masce na przekór słowom,

odmieńcem - Faustem vel Owidiuszem,

Giaurem, szamanem czy Casanową?

 

Kimże ta postać - Laurą Petrarki,

która z miłosnej żądzy z zadyszką

i kwintesencją samarytanki

- się okazała - zdradną modliszką?

 

 

  Każdym i nikim i wszystkim skrycie,

balonem dumy, Narcyzem samym,

tak zachwyconym własnym odbiciem,

że tylko w sobie wskroś rozkochanym.

 

Narcyzie ludzki kwiecie szalony,

co z piedestału stworzyłeś skocznię,

pierwszym wrażeniem nie czaruj strony,

zanim swą sępią ucztę rozpoczniesz...