Jeśli istniejesz naprawdę...

jeśli istniejesz naprawdę...

 

 jeśli istniejesz naprawdę, to przybądź z wieczora

i ucałuj moje oczy, włosy, uszu płatki...

lecz jeśli jesteś tylko snem, co męczy jak zmora

- wypuść moją duszę z tej miłosnej klatki...

 

kiedyś wszak mnie rozbudziłeś do życia z przedwiośniem,

mnie, drobną, lichą stokrotkę, a ja uwierzyłam

w mit - piękno róży bez skazy — co bez kolców rośnie;

- i wtedy sprawiłeś–że tą różą byłam!

 

dziś totalnie zapomniana dogorywam w ciszy,

zapętlona w zwój chochoła, samotna i sama

mogę szlochać, wyć i krzyczeć - któż słomę usłyszy...?

- czyż nie jestem różą!? czyżbyś wtedy kłamał...?

 

 

 

 

Wiersz znaleziono w sieci...