100 dni do igrzysk

Czas leci. Jak z bicza trzasł. Pamiętam Turyn, kiedy z powodu nie najlepszego występu Małysza wydawało się, że będzie total plajta. A tu na sam niemal koniec mistrzostw srebro Sikory i brąz Kowalczyk. Ale była radocha! I to jakby chwile temu, a tu się okazuje cztery lata minęły.

Minęły, a my mamy cały czas tych samych faworytów. Czy to źle? Na pewno nie. Szczególnie jak chodzi o naszą dwukrotną mistrzynię świata. Ale dwóch naszych oldboyów też może nieźle namieszać. Wcale się nie zdziwię jak odniosą w Vancouver sukcesy. Wielkie.

W ogóle jestem przed tymi zawodami dużym optymistą. Nie wiem czemu. Racjonalnie nie umiem tego wytłumaczyć. Wychodzi mi, jak nie liczę, że będą to nasze najlepsze zimowe igrzyska. Zdecydowanie. Ale o poszczególnych szansach, przynajmniej na razie, pisał szczegółowo i robił analiz nie będę. Nie chcę zapeszać.

Na skokolandii,portalu poświęconym skokom narciarskim, autorka ubolewa nad koniecznością spełnienia norm kwalifikacyjnych na igrzyska przez obu naszych mistrzów. Ja akurat uważam inaczej. Jeżeli kryterium wyjazdu do Vancouver ma być 2-krotna, jak czytam, obecność w najlepszej dwudziestce zawodów PŚ, to po pierwsze to nie jest żadne kryterium, po drugie gdyby ktoś z nich miał go nie spełnić to w oczywisty sposób nie nadaje się na występ w Kanadzie. Wszystko jedno czy nazywa się Małysz czy Sikora. Trzeba się szanować.

Nie ma się co denerwować i bić niepotrzebnie piany. Małysz i Sikora na igrzyskach będą. I, miejmy nadzieję, wywalczą dla Polski medale. Mimo, że do największych faworytów, szczerze pisząc, tym razem jednak nie należą. Na pewno nie ma ich w pierwszym tych faworytów szeregu.

Ale niektórzy twierdzą, że ostatni będą pierwszymi. I w wypadku naszych tuzów coś w tym może być. Z wyjątkiem Kowalczyk. Ona zawsze będzie już pierwsza. Tak tuszę.