Gdyby to była kadra Probierza, to zatytułowałbym tekst „Skończyło się babci granie”. Bo tak właśnie za tego selekcjonera grali. Probierza na szczęście już nie ma, więc siłą rzeczy gramy lepiej, nawet dużo lepiej, ale na Mundial i tak nie pojedziemy.
Jan Urban sporo w tym zespole zmienił. Mimo, że trzon zespołu pozostał ten sam. Zmienił sposób gry, zmienił myślenie graczy, ich nastawienie. Spowodował, że ci sami ludzie zaczęli inaczej grać w piłkę. Nie wystarczyło. Wczoraj przegraliśmy ze zdziesiątkowaną drużyną Szwecji, która nawet w optymalnym składzie do potentatów się obecnie na pewno nie zalicza.
Czy wszystko można tłumaczyć błędami słabych sędziów (bardzo silną pozycję tego Słoweńca można wytłumaczyć chyba tylko i wyłącznie jego powiązaniami z szefem UEFA) i mitycznym „pechem”? Czy to jest pech, że ktoś, w najważniejszym meczu w życiu, w sytuacji sam na sam, przynajmniej dwukrotnie, miast spróbować technicznego zagrania, wali w bramkarza jak łbem w ścianę? Albo, że ktoś, rozpoczynając akcję w 90 minucie wyrzuca piłkę prosto pod nogi przeciwnika? Albo że ktoś, tuż przed gwizdkiem na przerwę, biegnie do piłki, która jest góra 30m od jego bramki, jakby była poza boiskiem i przez to dostajemy gola do szatni? Że się do tych trzech przykładów, ze względu na krew, która mnie zalewa, ograniczę.
No nie można!
Druga sprawa. Już po meczu, o północy konkretnie, w TVP Sport padło, że Robert Lewandowski musi dalej grać w tej reprezentacji, bo cały czas nie mamy napastnika na jego miarę. Po pierwsze. O tym, czy Robert Lewandowski będzie grał dalej w kadrze, nie będzie decydował, przy całym szacunku dla jego opinii, Artur Wichniarek. Po drugie. Ja, całe życie, byłem wielkim fanem naszego najwybitniejszego klubowego piłkarza. I zgadzam się, że nawet teraz, kiedy jest cieniem siebie sprzed nawet roku, nie mamy napastnika takiego jak on. Tym niemniej, jeśli coś ma się w tej reprezentacji zmienić, a chyba musi, to chyba to jest najlepszy moment, żeby przestać opierać kadrę o ten, coraz starszy i jednak coraz bardziej zawodny, fundament. A najlepszym do tego bodźcem powinien być właśnie brak awansu na finały MŚ. A może, dopóki brak następcy, nie musimy, tak jak niegdyś Barcelona, grać z typowym napastnikiem? Coś w każdym razie trzeba z tym fantem zrobić. Moim skromnym zdaniem w chwili obecnej Robert Lewandowski, jako oś reprezentacji, wokół której wszystko się kręci, nie napędza jej progresu. Delikatnie pisząc.
Szkoda mi Piotra Zielińskiego. Szkoda z tego względu, że jest w takiej formie, że mógłby zostać gwiazdą nadchodzącego Mundialu. Co nie jest w wypadku Polaków takie częste, bo ostatnio mieliśmy z takim przypadkiem do czynienia w roku, chwała Bogu, 1982. Ale nie będzie, bo ma kilku nieodpowiedzialnych kolegów.
Cóż. Przyjdzie nam w czerwcu oglądać najważniejszą imprezę czterolecia zupełnie na chłodno. Z jednej strony to jest dramat, bo co to za wydarzenie, które nie niesie z sobą emocji. Nie wiem jak Was, ale mnie znacznie bardziej podniecało to, co wyprawiali na mistrzostwach z rywalami Deyna czy Boniek niż popisy, choćby nie wiem jakie, Pelego, Maradony czy nawet Messiego. Patrząc ze strony drugiej, to z kolei więcej człowiek z tego Mundialu wyniesie. Będzie mógł popatrzeć na każdy mecz z dystansu, a to zdecydowanie wpływa na poprawę obiektywności obserwatora. Tyle, że ja akurat lubię być, przynajmniej jak chodzi o sport, subiektywny.
Tak na koniec. Wszystko do góry nogami. Kiedy gramy jak ostatnie tłuki i koły, których żywcem nie da się oglądać i po każdym ich meczu zbiera się człowiekowi na wymioty, to awansujemy i do finałów MŚ, i do finałów ME. Kiedy wreszcie zaczęliśmy grać jak ludzie, a przynajmniej na poziomie do nich jako tako zbliżonym, to spotyka nas to, co wczoraj.
Nie rozumiem tego świata. Nie tylko sportowego zresztą.
Komentarze
Pokaż komentarze (40)