Było lepiej niż ostatnimi czasy. Była walka godna orła z koroną na piersiach ale i tak bez sukcesu, na ostatnim miejscu w grupie. Dlaczego tak się dzieje?
1. PZPN nie jest sportowym związkiem piłkarskim.
2. Kadra nie ma trenera z prawdziwego zdarzenia. Wedle Jose Mourinio trener to ktoś, budzący strach i podziw. A co my mamy:
a. Trener, który dokonuje durnej zmiany taktycznej,
b. Zawodnik, który okazuje trenerowi brak szacunku,
c. Trener odsuwa zawodnika od kadry,
d. Zawodnik przeprasza,
e. Trener przywraca go do kadry.
3. Nie mamy zaakceptowanego przez drużynę lidera, konstruktora gry, kogoś takiego jak Walcott w reprezentacji Anglii czy Schweinsteiger w reprezentacji Niemiec. Harujący na całej długości boiska. Posiadającego przegląd boiska z „lotu ptaka”. Wiedzący gdzie piłka będzie o kilka sekund wcześniej od innych.
4. Nie mamy stylu gry. Nie umiemy grać „w uliczkę”. Nie umiemy grac skrzydłowymi, którzy by budzili przerażenie w szykach obronnych przeciwnika. Nie panujemy nad środkiem pola. Piłka nożna to nie szczypiorniak gdzie gra głównie przebiega wzdłuż pola karnego. Bramka nie leży za liniami bocznymi.
5. Reprezentacja została zaprzęgnięta do interesu politycznego, który miał podreperować słabnące notowania rządu i premiera osobiście. Sport może tylko na tym stracić.
Patrząc na piękną grę (momentami również naszej reprezentacji – gol Kuby Błaszczykowskiego!) można stwierdzić, że futbol to prosta gra. Spryt, szybkość, pomysłowość, waleczność, współpraca w dążeniu do celu. To cechy nie tylko sportowe.
Słynny trener FC Liverpool, William "Bill" Shankly powiedział kiedyś: “drużyna piłkarska jest jak fortepian. Potrzebujesz ośmiu żeby go nieśli i trzech, którzy na tym cholerstwie umieją grać.” Trzech by się u nas znalazło, ale do dźwigania jest czterech do pięciu w porywach. Koncertu z tego nie będzie.
Komentarze
Pokaż komentarze