Oj, dudziarze, dudziarze!

 

Oj, dudziarze, dudziarze!

/adminie, to jest tekst o polityce!/

Jeden z najlepszych współczesnych bardów rosyjskich, Aleksandr Rosenbaum, z Pitera rodem, wykonuje znakomitą piosenkę „Дудари” (na kanwie tradycyjnej przyśpiewki kozackiej, wykonywanej zrazu na imprezach typu „bratnie darcie mordy”) którą tutaj podaję w amatorskim wykonaniu wyposażonej w głos i urodę Daszy Karpuszkiny: http://www.youtube.com/watch?v=-5GCWgXMB1A.

Mam wrażenie, że każdy muzykolog powinien tę piosenkę mieć pod ręką: bogactwo nastrojów, rytmów i innych atrybutów pomieszczone w tej piosence – przeogromne. Dla przykładu tłumaczę kilka pierwszych słów:

• ·        Ech, dudo-dudziarze, partacze-guślarze
• ·        Pociesznicy i prześmiesznicy
• ·        Łby błogosławione, walcie w Carski Dzwon  
• ·        Rozweselcie się, barynie-bojarynie...
• ·        A pomykające gówienka, nauczcie rozum-myśleć
• ·        Napatrzyli się, naoglądali wszelkiego-rozmaitego...
• ·        Napili się miodowuchą, zapili...
• ·        Podroczyli z duchem świętym – żale ugasili.
• ·        Ruśgamoniasta,bosonoga,
• ·        W onucach z ostrogami
• ·        Cóż… w stepie wolna wola każdemu...

Wiem, wiem: te słowa nie układają się w nic sensownego. Zgoda. A widzieliście kiedyś podchmielonych imprezowiczów gadających z sensem? Słyszeliście wędrownych grajków, którzy dysponowali materiałem na pełnowymiarowy recital? Nie, tacy artyści śpiewają to co im akurat zagra w duszy, co oddaje tu-teraz nastroje, to co chcą usłyszeć słuchacze, choć nawet o tym nie wiedzą. Właśnie: ważny w tym wszystkim jest jedynie nastrój, to co artysta i słuchacze razem czują.

A teraz, z myślą o tym, co mieliśmy w ostatni „łykend” oraz nieco wcześniej na stadionie – w wykonaniu samego Aleksandra – „Jarmark cudów”: http://www.youtube.com/watch?v=EOiEx7VUzrY.