Urodziny.

    Miałem urodziny. Zaprosiłem na piwo wszystkich kolegów z pracy. Wkręcił się też nielubiany przeze mnie jeden z kierowników. Impreza z początku przypominała stypę. Ale Koniu nas rozbawił.  Co chwilę wykrzykiwał:

 

 - Zdrowie solenizanta!

   Ledwo nadążaliśmy. A kufle były duże, litrowe. Co prawda w jego łapkach nie prezentowały się już tak okazale. Pił z nich trzymając delikatnie dwoma „paluszkami”. Jakby były z najcieńszej chińskiej porcelany. Pozostali tradycyjnie-dwoma rękoma. Wypić wszystko z takiego kufla nie jest takie proste. A jak już nam to się udawało to Koniu swoje:  

 - Zdrowie solenizanta!

   Postanowiłem go nieco przytemperować:

 - Daj sobie nieco na wstrzymanie. Nie tak szybko.

  Koniu się najeżył:

 - A Tobie co do tego?

 - Jak to co? Przecież jestem solenizantem.

 - To ty, a nie kierownik?

 - Ja.

 - Nawet nie wiedziałem, że masz na imię Solenizant.

 - Koniu, to nie imię. Tak się mówi.

   Koniu spochmurniał i głęboko zamyślił. Ale po chwili znowu rozchmurzył. Dźgnął mnie pod żebra swoim paluszkiem wielkości trzonka od łopaty:

 - Ty to potrafisz rozbawić  towarzystwo.

   Odpowiedziałbym mu, ale nie mogłem. Byłem zajęty łapaniem powietrza. Jakby tego było za mało  wziął mnie w ramiona, uściskał i powiedział:

 - No, to teraz możemy wypić zdrowie solenizanta!

   A mi po tym uścisku Konia całe życie przemknęło przed oczyma. Jeszcze kolega dodał:

 - Wyglądasz jakby Cię koń kopnął.

   W sumie się niewiele pomylił.

   A Koniu jeszcze dodał:

 - Faktycznie, jesteś jakiś blady. Może coś zjadłeś nieświeżego?

   Milczałem i tylko patrzyłem. Bo co miałem powiedzieć. I jak? Ktoś się Konia zapytał:

 - Jakiej Koniu jesteś wiary?

 - To znaczy?

 - W kogo wierzysz?

 - Jak to w kogo? W Boga!

 - Ojeju, w Boga to wierzą wszyscy wierzący. Ale jakiego?

 - W tego co wszyscy.

 - Więc jakiej jesteś wiary?

 - No, parafialnej!

   W tym czasie kierownik częstował mnie papierosami. Grzecznie odmawiałem. Ale był uparty:

 - No, weź. Czemu nie chcesz?

 - Bo… bo po papierosach mi odbija. – Skłamałem.

 - Weź. Na moją odpowiedzialność.

   Nooo. Jak na jego odpowiedzialność to się poczęstowałem. Nawet połowę papierosa wypaliłem. Następnie wziąłem pusty kufel  i przywaliłem nim kierownika w głowę. Myślę, że równie pustą. Aż się nakrył nogami. Na drugi dzień go za ten incydent przepraszałem. Powiedział:

 - To nie twoja wina. Przecież mnie ostrzegałeś.

   W sumie to przecież była prawda. Wątpię by kogokolwiek kiedykolwiek jeszcze poczęstował. A mówią, że od przybytku głowa nie boli. Bo widocznie jest też ważne jaki to przybytek.

<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<< 

   Choruję na chorobę neurologiczną. O pracy nawet nie ma mowy. Napisałem wspomnienia o swoich przeżyciach w więzieniach niemieckich i polskich. http://wydaje.pl/e/wiezienia5

Mam je też na komputerze w formatach epub i mobi. Wyślę je po podaniu adresu maila i rodzaju formatu.

…………………………………………………………………………………………………………………………………………………….

JAK PRZEKAZAĆ 1%?
Wypełniając zeznanie PIT, należy obliczyć podatek należny wobec Urzędu
Skarbowego.

W rubryce WNIOSEK O PRZEKAZANIE 1% PODATKU NALEŻNEGO NA RZECZ ORGANIZACJI
POŻYTKU PUBLICZNEGO (OPP)
* Wpisać numer KRS: 0000270809
* Obliczyć kwotę 1%

W rubryce INFORMACJE UZUPEŁNIAJĄCE (bardzo ważne!)
* Marian Stefaniak 1297

Darowizny:
Fundacja Avalon - Bezpośrednia Pomoc Niepełnosprawnym,
Michała Kajki 80/82 lok. 1, 04-620 Warszawa
nr rachunku odbiorcy: 62 1600 1286 0003 0031 8642 6001
Prowadzone przez: BNP Paribas Bank Polska SA
Tytuł wpłaty: 1297 Marian Stefaniak

Przelewy zagraniczne:
International Bank Account Number
IBAN: PL62 1600 1286 0003 0031 8642 6001
SWIFT/BIC: PPAB PLPK