Kaczyński stracił okazję, żeby siedzieć cicho.

Trwają negocjacje w sprawie pierwiastka. Bardzo ciężkie negocjacje, podczas których liczy się każdy szczegół. Do Brukseli jedzie Lech Kaczyński, niosąc na ustach słowa swego brata, który wypomina Niemcom II wojnę światową.

Włoska prasa jest oburzona wypowiedzią premiera Jarosława Kaczyńskiego, który stwierdził, że gdyby nie II wojna światowa, to Polska liczyłaby 66 mln mieszkańców i miałaby większą siłę głosu w UE.

Po prostu na to, co zrobił Jarosław Kaczyński nie ma słów. Jak można być tak głupim, by podczas toczonych negocjacji wypominać jednemu z najważniejszych unijnych partnerów nazistowską przeszłość, używając do tego stwierdzeń tak niemądrych i prostackich, że trudno to pojąć.

Polska mogła mieć argumenty i pewnie miała, ale który argument będzie teraz najbardziej widoczny? Ten przedstawiany przez Jarosława Kaczyńskiego. Wyście nam wymordowali obywateli 60 lat temu, to teraz oddawajcie głosy, zbrodniarze! Gdyby to powiedział któryś z członków Młodzieży Wszechpolskiej, nawet LPR to mógłbym to zrozumieć, bo niezbyt rozgarniętych w tych partiach nie brakuje, ale gdy mówi to premier polskiego rządu, to takie zachowanie woła o pomstę do nieba.

Ale stało się, więc oczywiście od razu nasuwa się myśl, iż trzeba by tą wypowiedź jakoś załagodzić. Więc występuje min. Fotyga z pieśnią na ustach:

Mamy prawo do historycznych komentarzy. Pan prezydent jest dobrym historykiem.

I podczas gdy człowiek myśli, że nic gorszego po wypowiedzi Kaczyńskiego Polski nie może spotkać, to z odsieczą przybywa minister spraw zagranicznych, która z wrodzonym wdziękiem gada takie absurdy, których nie powstydziłby się kabaret Mumio. Z tym, że absurdalne wypowiedzi min. Fotygi wcale nie są śmieszne. One są po prostu smutne.

Rozumiem, iż mamy takiego premiera jakiego mamy, i prezydenta i min. Fotygę, ale czy oni muszą się pchać w rejony, na których się nie znają? Czy oni muszą doprowadzać do nerwicy polskich negocjatorów? Kiedyś te słowa mnie oburzały, dziś mogę je tylko przypomnieć: parafrazując Chiraca, Kaczyńscy i Fotyga stracili okazję, żeby siedzieć cicho.