Przyczyną BOSKIEGO DZIEŁA jest miłość ...

Warto czasami, pomarzyć:

Lecę ja tu, jak słoneczka promień,

tylko miła, ty zdania swoje zmień.

Rozpalę, w tobie tak duży płomień

- tylko pozycję tą, na inną zmień.

Zawładnęła mną tak ogromna tęsknota,

na miłość mnie bierze, duża ochota.

Noc się zbliża, i jest prawie - tuż,

w łożu sam bez miłej?, ja ani rusz!

Och! Jak gorące, te usteczka Twoje

- ciałko gorące, i czułe serce moje.

Szkoda, że tylko zachęty Ci trzeba,

pójdę szukać Ci raju tam, do nieba!

Krew w żyłach pulsuje gnana radością,

serce mocniej bije, ruszone miłością.

Jak, w ukropie - ciałka się rzucają,

i całe z podniecenia się rozpływają!

Oczka są zmrużone, troszkę zamglone,

zmysły szaleją nam, ciut rozluźnione.

Nagle ustają, jak słonko, w zenicie,

i to skończone, w rozkoszy zachwycie!

Moje rączki?, twoje wzgórki pieściły,

oczy moje, po twoim ciałku, błądziły.

Serce coraz mocniej pierś rozsadzało

- zmysły krzyczały, że wciąż im mało!

Ciało rozluźnione, i twarde miejscami

- nóżki twoje gorące, a między udami?

Staw tak piękny, obrośnięty krzaczkami

- usta wilgotne połączone moimi ustami.

Niech moja piękna, miła na pewno wie,

że tylko o niej, wciąż – tylko ja marzę!

Tyle chęci, i wiatr mocno w oczy dmie

- coś się zmieni?, hm; czas, to pokaże!

Wszystko się poczęło, tak szczerze?,

od pięknej miłości, naszego kochania.

I tylko chyba - ja, w to cudo tu wierzę,

bo do wierzących, w miłość ja należę!

W głowie mi myśl taka, tu zaświtała,

czy ta ma miłość przyszła jest duża?,

a może troszkę, dla innych za mała?,

w końcu mnie główka z tego rozbolała.

Ech!

Już nie mogę pisać - idzie miły sen,

co się stało?, to jest już tu dzień?!

Czasami wiecie przesypiamy to,

co jest:

dla nas ssaków-ludzi, najpiękniejsze:)

 

Miłego wam życzę dnia każdego,

a w nocy;

też niech was nic nie zaskoczy:)