Wyrok już istniał.
Ale procedura dopuszczała możliwość jego zaskarżenia.
Nie po to, aby go zmienić.
Po to, aby potwierdzić, że nie może być zmieniony.
Księgarnia złożyła apelację.
Był to ostatni moment, w którym rzeczywistość mogła jeszcze udawać, że nie została ustalona.
I. Zarzut pierwszy: ciężar dowodu wobec „zawsze”
Księgarnia napisała, że naruszono art. 232 KPC.
Nie dlatego, że dowód został błędnie oceniony.
Dlatego, że dowodu nie było w ogóle.
Zamiast niego pojawiły się byty ogólne:
„zawsze”.
„nigdy”.
Księgarnia wskazała, że przywrócenie stanu jest relacją pomiędzy dwoma momentami:
stanem początkowym,
stanem końcowym.
A relacja wymaga dwóch punktów.
Nie jednego słowa.
Nie można przywrócić „zawsze”.
Nie można przywrócić „nigdy”.
Można przywrócić tylko stan.
Ale stan nie został ustalony.
Został zastąpiony przez jego ideę.
II. Zarzut drugi: świadek, który nie widział
Księgarnia wskazała naruszenie art. 458¹⁰ KPC.
Świadkowie nie zeznawali o zdarzeniu.
Zeznawali o zwyczaju.
Nie mówili:
„lokal był odświeżony”.
Mówili:
„lokale są zawsze odświeżane”.
To było zeznanie o świecie idealnym.
Nie o tym lokalu.
Nie o tym czasie.
Nie o tej rzeczywistości.
III. Zarzut trzeci: logika zastąpiona stabilizacją
Księgarnia napisała, że naruszono art. 233 KPC.
Nie dlatego, że dowody oceniono błędnie.
Dlatego, że oceniono coś, co nie było dowodem.
Sąd uznał, że skoro Księgarnia nie zgłosiła zastrzeżeń,
to stan był właściwy.
Nie wskazano jednak:
do czego zastrzeżenia miały się odnosić.
Brak odniesienia stał się odniesieniem.
Brak zdarzenia stał się zdarzeniem.
IV. Zarzut czwarty: przyszłość jako przyczyna przeszłości
Najważniejszy zarzut pojawił się później.
Księgarnia napisała, że szkoda powstała nie tylko z powodu zdarzeń.
Powstała z powodu wyroku.
Ponieważ przewidując jego sens, musiała opuścić lokal.
Przyszłość wpłynęła na przeszłość.
Wyrok stał się przyczyną zdarzenia, które miał oceniać.
V. Zarzut piąty: naprawa jako zagrożenie
Księgarnia wskazała, że powódka nie naprawiła szkody po zalaniu.
Nie dlatego, że nie mogła.
Dlatego, że naprawa ustaliłaby przyczynę.
A przyczyna ustaliłaby winę.
A wina ustaliłaby rzeczywistość.
Lepiej było pozostawić stan nieoznaczony.
Nieoznaczoność była korzystniejsza.
System mógł ją stabilizować.
VI. Odpowiedź
Sąd apelacyjny oddalił apelację.
W uzasadnieniu ustnym powiedział tylko:
Księgarnia powinna była wnieść powództwo wzajemne.
Nie wyjaśnił, przeciwko czemu.
Powództwo wzajemne zakłada istnienie roszczenia.
Ale roszczenie nie miało treści.
Miało tylko stabilizację.
VII. Uzasadnienie, którego nie było
Księgarnia poprosiła o uzasadnienie.
Napisała:
„Proszę o odpis wyroku wraz z uzasadnieniem.”
Sąd odpowiedział, że wniosek jest nieprecyzyjny.
Nie wskazuje, czy chodzi o całość, czy część.
Księgarnia przeczytała to zdanie wiele razy.
Zrozumiała wtedy, że uzasadnienie nie istnieje.
Istnieje tylko jego możliwość.
A możliwość może zostać oddalona.
VIII. Ostateczna stabilizacja
W tym momencie proces osiągnął pełnię.
Wyrok nie został zmieniony.
Nie został wyjaśniony.
Został potwierdzony przez brak wyjaśnienia.
Brak uzasadnienia stał się najwyższą formą uzasadnienia.
IX. Ostatnie odkrycie
Księgarnia zrozumiała wtedy, że apelacja nie służy zmianie wyroku.
Służy jego stabilizacji na wyższym poziomie.
Pierwszy wyrok stabilizuje fakt.
Drugi wyrok stabilizuje pierwszy wyrok.
X. Ostatnie zdanie apelacji
W ostatnim zdaniu, którego nikt już nie czytał, Księgarnia napisała:
„Nie odwołuję się od wyroku.
Odwołuję się od momentu, w którym rzeczywistość została zastąpiona przez uzasadnienie i zarazem jego brak.”
Apelacja została oddalona.
Ponieważ rzeczywistość nie była już potrzebna.
Komentarze
Pokaż komentarze