Cała władza w ręce kobiet !

Współczesny świat jak kania dżdżu potrzebuje nowych idei, lecz męscy naprawiacze świata są już zmęczeni, zblazowani i zgorzkniali. Mają już na swym koncie miliony porażek. Wszak im bardziej się starali, tym straszniej im wychodziło. Nie wierzą już w potęgę ludzkiego rozumu, ani im się śni bić pokłony przed zbiorową mądrością ludu, są odarci ze złudzeń, a jedyną rzeczą którą się jeszcze upaja jest czysta władza i w wolnych chwilach – kobiety. Oni już nie wymyślą nic porywającego. Za bardzo obrośli w tłuszcz, zbyt mocno uzależnili się od wygody, zbyt wielu jest wśród nich popaprańców, dziwolągów i zwyczajnych nieudaczników.

Dlatego nie widzę żadnych przeszkód, aby kobiety przebojem weszły do polityki. Polska znowu będzie miała szansę stać się natchnieniem Europy. Strąci się z pomników tych smutnych facetów czczonych tylko za to, że strzelali do ludzi i zwykle przegrywali wojny. Koniec z hołubieniem speców od zabijania (jest nim każdy waleczny żołnierz), koniec z apelami poległych, koniec z rządami politycznych trumien.  - Tu idzie kobiecość, mądrość i elegancja, pracowitość i kompetencja. Zbudujemy nowy piękny kraj, własną piersią osłonimy nasze granice, przybliżymy ludziom raj i czystość zaprowadzimy w polityce. Nie damy pożreć się zwątpieniu. Nie pozwolimy by nas gnębił chłop, nasz wróg, nie damy darmo grama swej urody. Kobitki my, ten lepszy ród, piękniejszy ród i duchem ciągle młody… Jeżeli zaczną w ten deseń, albo jeszcze patetycznej, to faceci, wymiękający z powodu takich frazesów, zrzekną się nie tylko połowy władzy, ale nawet całej, łącznie z funkcjami sołtysów. 

Prawa ekonomii dostosuje się wówczas do kobiecej wrażliwości. Korupcja, polityczne kalkulacje, zgniłe kompromisy i czcze obietnice odejdą w niepamięć. Jakże pięknie będzie się żyło w kraju, który jest rządzony przez szczęśliwe i wykształcone kobiety, miłujące pokój i zapędzające w kozi róg polityków państw ościennych, gdzie władza nadal będzie w rękach zadufanych męskich dupków.

A gdyby jednak nie poszło tak gładko ? Gdyby władza zaczęła nasze panie manierować, zużywać, demoralizować, wbijać w pychę i uzależniać od siebie, gdyby lud zaczął je obrzucać jajami i petardami, gdyby zaczęły gorzknieć i więdnąć ze zgryzoty ? Oczywiście nic wielkiego by się wtedy nie stało, świat toczyłby się dalej. Jednak mitu ciepłych kobiet, dążących zawsze do zgody narodowej, brzydzących się bezpardonową walką polityczną, lepiej rozumiejących problemy rodziny – nie dałoby się już podtrzymać.

Wtedy kobiety musiałby się stać współudziałowcami męskich klęsk, zawodów, patologii i uzależnień. Mało tego – jako silna płeć musiałby wypróbowywać swe kobiece sztuczki raczej na sobie. Wszak pozbawionych władzy, osowiałych i zwiniętych w trąbkę facetów nie będzie już stać nie tylko na żaden szał namiętności, ale nawet na zwykłą grę miłosną.