„By żyło się lepiej. Wszystkim” – tak brzmiał slogan reklamowy PO. Ostatnie słowo dodano po tym, jak PiS w swojej reklamówce zaprezentował mafioza, wygłaszającego tymi słowy toast w towarzystwie osobnika, do którego zwracał się per „O, Mordo Ty moja!” Krótko mówiąc, PiS sugerował, iż PO troszczy się o interesy Układu, zaś PO chciała przekonać wyborców, co jej się zresztą udało, iż przedmiotem jej troski jest byt nas wszystkich.
Czy istotnie taki jest graniczący z cudem cel partii Donalda Tuska? Warto się pochylić nieco na tym zagadnieniem. Załóżmy, ze istotnie PO chce, aby wszystkim żyło się lepiej, również nam - wyborcom ich konkurencji, którzy, głosując na PiS, odrzucili ofertę partii Tuska. Zapewne dlatego, że Platformie najzwyczajniej w świecie nie ufają, podejrzewając, że „wszyscy” to jedynie wszyscy ludzie Tuska i Schetyny. Niewykluczone jednak, że poprawa poziomu życia nie jest dla nich priorytetem.
Dlaczego wyborcy PiS nie mieliby życzyć sobie poprawy swojego bytu? Wszak zgodnie z wynikami badań wszelakiej maści naukowców, to właśnie im powinno na tym najbardziej zależeć, bo należą ldo udzi przegranych na ustrojowej transformacji, która miała pogorszyć ich status społeczny i materialny. Z drugiej strony, wyborcy PO, których wybitni badacze naszej narodowej kondycji wskazują na wygranych, pragną przede wszystkim właśnie poprawy poziomu życia. Zatem paradoksalnie, hasło „ By żyło się lepiej – wszystkim” znalazło odzew nie wśród tych, którym żyję się gorzej, lecz tych, którym, już żyje się lepiej, przynajmniej w porównaniu z przegranymi.
Czy ktokolwiek z obecnych w Salonie politologów czy socjologów próbował rozwikłać ten paradoks? Z przykrością stwierdzam brak rzeczowej analizy. Jeżeli coś przeoczyłem, to – jak rzekł Kmicic do Bogusława – o naukę proszę. A może to nie paradoks, lecz po prostu fałsz? Sądzę, że i jedno drugie.
Po pierwsze, stereotyp o przegranych wyborcach PiS i wygranych zwolennikach koalicji PO-LiD-PSL, wynika nie tyle z badań statusu materialnego obydwu elektoratów, lecz po prostu z opinii ankietowanych, które niekoniecznie muszą zależeć do ich rzeczywistej kondycji materialnej. Może być zgoła tak, że poczucie o przynależności do elity zostało wykreowane przez jedynie słuszne media z GW, Polsatem i TVN na czele, które skutecznie wmówiły jedynie słusznie myślącym odbiorcom swoich produktów, iż skoro głosua na PO-LiD, to muszą być młodzi, piękni, mądrzy i bogaci, niezależnie od wieku, urody, wykształcenia i majątku.
Po drugie, w postkomunistycznej Polsce, jak w niemal każdym zacofanym gospodarczo i cywilizacyjnie kraju, sukces życiowy jest przypisywany nie tyle pracowitości i talentom, lecz rozmaitym koneksjom, które w oczywisty sposób zależą od udziału we władzy. Zatem liczne wartościowe jednostki i grupy społeczne, których reprezentacje polityczne w znikomym stopniu uczestniczyły w rządzeniu krajem, uznaje się za przegrane, nie bacząc na faktyczny poziom ich życia. Z drugiej strony elektorat PO-SLD-LiD, których przedstawiciele pod rozmaitymi szyldami partyjnymi niemal nieprzerwanie, z wyjątkiem 6 miesięcy rządu Olszewskiego i 2 lat – Marcinkiewicza i Kaczyńskiego, dzierżą władzę w III RP, uchodzi za wygranego, chociaż w niejednym przypadku sukces życiowy to ciepła, marnie płatna posadka w administracji, rozmaitych agencyjkach, czy spółkach Skarbu Państwa.
Z satysfakcją konstatuję, że niezależnie od zawirowań politycznych, wielu zwolenników PiS, dzięki pracy i zdolnościom, osiągnęło autentyczny sukces życiowy. Jednak w opinii jedynie słusznie (czytaj: stereotypowo) myślących pozostaną jeszcze przez pewien czas przegranymi. Wątpię, aby rządy Tuska obaliły ten stereotyp.
Czy zatem „wszyscy” z hasła wyborczego Tuska i Platformy, to my - obywatele RP, czy jedynie „Mordy Ty Moje”? Chociaż bardzo mnie interesuje odpowiedź na to pytanie, to jestem przekonany, że pozostanie ona bez najmniejszego wpływu na poziom życia mojej rodziny.
8465
Komentarze
Pokaż komentarze (2)