U Pospieszalskiego naprawdę warto rozmawiać.

Kto w ubiegły czwartek po emocjach sportowych na najwyższym poziomie nie sięgnął po pilota i obejrzał kolejne wydanie Warto rozmawiać Jana Pospieszalskiego, z pewnością nie żałował, bo miał okazję uczestniczyć w prawdziwej uczcie intelektualnej. Program doczekał się już polemiki w S24, autorstwa prof. Wojciecha Sadurskiego pod znamiennym tytułem „Zwabić księdza”, który  podobieństwem  brzmienia do tytułu filmu Agnieszki Holland miał zapewne sugerować, jakoby twórcy programu dopuścili się niecnych czynów wobec osoby duchownej (http://wojciechsadurski.salon24.pl/69671,index.html). Z treści wpisu profesora wynika jednak coś wręcz przeciwnego: to ksiądz miał popełnić czyn zabroniony, obrażając gejów i lesbijki. Podobnie zresztą, jak drugi a występujących w programie duchownych – szwedzki pastor ewangelicki.

Tych, którzy programu nie oglądali, a wiedzę o nim zaczerpnęli z recenzji zamieszczonych w S24, muszę niestety rozczarować, bo obydwaj duchowni nie byli głównymi bohaterami programu. To, co sądzą oni o afirmacji homoseksualnego stylu życia stanowiło bowiem przykład szerszej kwestii, a mianowicie granic liberalizmu obyczajowego. Czy nie sięgają one zbyt daleko, paradoksalnie ograniczając podstawowe prawa człowieka takie, jak wolność sumienia? Czy można w imię źle pojętej tolerancji zabronić duchownym głoszenia poglądów, uznających praktyki homoseksualne za sprzeczne z podstawami ich wiary? Czy rodzina chrześcijańska ma prawo do wychowania swoich dzieci zgodnie ze swoim światopodlądem? Czy małżeństwo chrześcijańskie może zaadoptować dziecko, deklarując, iż wychowa je zgodnie z własnym sumieniem, nakazującym traktować homoseksualny styl życia za grzech?

Otóż liberalizm obyczajowy stawia duchownych i rodziny chrześcijańskie pod ścianą. Przykładem może być przytoczona w programie historia małżeństwa z Wielkiej Brytanii, któremu sąd odmówił prawa do adopcji dziecka po ich deklaracji, iż zgodnie z nakazami swojej wiary uznają praktyki homoseksualne za grzech.

Mimo ostrego starcia pomiędzy zwolennikami liberalizmu i konserwatyzmu, program zakończył się akcentem optymistycznym. Podsumowując debatę poseł Jarosław Gowin wyraził przekonanie, iż nasz elity polityczne nie ulegną presji liberalizmu obyczajowego tak jak w latach 20-tych nasi ojcowie skutecznie stawili czoła eugenice, ideologii opartej na pseudonaukowych podstawach, wdrażanej wówczas w wielu krajach, zwłaszcza w liberalnych stanach USA.

Deklaracja ta została przyjęta przez aklamację zarówno przez obecnych w studio zwolenników konserwatyzmu, jak i przedstawicieli opcji przeciwnej. Prowadzący wyraził radość i dumę z faktu, iż w jego programie uczestnicy, zajmujący diametralnie różne stanowiska, mogą w zasadniczych kwestiach dojść do porozumienia. Ja natomiast pozwolę sobie wyrazić dumę, iż w polskich masmediach funkcjonuje taka platforma swobodnej wymiany myśli jak „Warto rozmawiać”.