95 obserwujących
589 notek
1154k odsłony
2104 odsłony

ETPCz orzekł: sowieckie represje wobec litewskich partyzantów były ludobójstwem

Wykop Skomentuj36

W nocy z 23 na 24 sierpnia 1939 roku, na Kremlu, w obecności Józefa Stalina, Joachim von Ribbentrop i Wiaczesław Mołotow „kierując się pragnieniem umocnienia pokoju miedzy Związkiem Sowieckim a Niemcami” podpisali pakt o nieagresji na 10 lat. Pierwszy artykuł tego paktu miał następująca treść: 

„Obydwie układające się strony zobowiązują się do powstrzymania wszelkiego agresywnego działania i wszelkiej napaści względem siebie jak i wspólnie z innymi mocarstwami.”

Podpisano także dodatkowy tajny protokół, stanowiący integralną treść układu o nieagresji.

„Z okazji podpisania paktu o nieagresji między Niemcami a Związkiem Sowieckim podpisani niżej przedstawiciele stron przedyskutowali w ściśle poufnych rozmowach kwestię rozgraniczenia ich stref wpływów w Europie Wschodniej. Te rozmowy doprowadziły do następującego porozumienia:

W razie przeobrażeń terytorialnych i politycznych w okręgach należących do państw bałtyckich (Finlandii, Estonii, Łotwy i Litwy) północna granica Litwy będzie linią dzielącą strefy wpływów Niemiec i ZSRR. W związku z tym obie strony uznały zainteresowanie Litwy rejonem Wilna.

W razie przeobrażeń terytorialnych w okręgach należących do państwa polskiego, strefy wpływów Niemiec i ZSRR zostaną rozgraniczone wzdłuż rzek Narew, Wisła i San. Kwestia tego, czy pożądane jest w interesie obu stron zachowanie niepodległości państwa polskiego oraz kwestia granic takiego państwa zostanie ostatecznie rozwiązana przez bieg przyszłych wydarzeń historycznych. W każdym przypadku obydwa rządy rozwiążą sprawę w drodze przyjacielskiej zgody.

Co się tyczy Europy Południowo-Wschodniej, strona sowiecka wskazała na swoje zainteresowanie Besarabią. Strona niemiecka oświadczyła, że całkowicie nie jest zainteresowana pod względem politycznym tym terytorium.”

Tekst tego tajnego protokołu, dzielącego terytorium Polski między dwa reżimy totalitarne  i przesądzającego o losach republik bałtyckich i Besarabii, został ujawniony dopiero po wojnie, po zdobyciu niemieckich archiwów.  

Rano 24 sierpnia przed odlotem do Berlina min. Ribbentrop oświadczył:

Niemcom i Rosji powodziło się zawsze źle, gdy żyły ze sobą w nieprzyjaźni, a dobrze, gdy łączyła ich przyjaźń. Wczorajszy dzień był epokowy dla naszych narodów. Fūhrer i Stalin opowiedzieli się za przyjaźnią.

Ribbentrop miał racje – 23 sierpnia 1939 roku istotnie był dniem epokowym. W tym dniu, kiedy podpisywano umowę między III Rzeszą Niemiecką a Związkiem Sowieckim rozpoczęła się druga wojna światowa.

Po wojnie komunistom udało się narzucić całemu światu narrację historyczną, że za wybuch II WW i jej tragiczne skutki odpowiedzialne są jedynie Niemcy, że jedynie Niemcy dopuszczali się zbrodni wojennych i ludobójstwa. Na temat paktu z 23 sierpnia 1939 roku panowała cisza. 

Ciszę tę próbowali przerwać na Zachodzie emigranci z krajów zaanektowanych przez Związek Sowiecki, którzy co roku w dniu 23 sierpnia organizowali demonstracje „czarnej wstążki”.

23 sierpnia 1989 roku w pięćdziesiątą rocznicę podpisania paktu Ribbentrop- Mołotow, dwa miliony mieszkańców nadbałtyckich republik – Litwy, Łotwy i Estonii – podały sobie ręce i utworzyły ludzki łańcuch o długości 600 kilometrów.

W czerwcu 2008 roku w Pradze, miała miejsce międzynarodowa konferencja "Sumienie Europy a komunizm". Otwierając konferencję Vaclav Havel powiedział, że „Europa ponosi szczególną odpowiedzialność za powstanie i rozwój systemów totalitarnych: nazizmu i komunizmu". 3 czerwca uczestnicy konferencji opublikowali deklarację, w której uznali komunizm za "zbrodniczy reżim totalitarny". W tym dokumencie znalazły się dwa postulaty:

• 23 sierpnia, dzień podpisania paktu Ribbentrop-Mołotow, należy ustanowić dniem pamięci ofiar totalitaryzmów.

• utworzyć Instytut Pamięci i Sumienia Europy, europejski instytut badań nad totalitaryzmem i paneuropejskie muzeum wszystkich ofiar reżimów totalitarnych, ukazujący porównanie zbrodni przeciw ludzkości popełnionych przez totalitarne reżimy – stalinowski i nazistowski.

Deklarację Praską, podpisało 27 osób, głównie z Europy Środkowej i Wschodniej; najbardziej znani sygnatariusze to Vaclav Havel, Joachim Gauck, Vytautas Landsbergis, Zenon Paźniak, Aleksander Podrabinek, Jaroslav Hutka, Gōran Lindebland.

W tym samym czasie w Parlamencie Europejskim pięciu posłów: Marianne Miko (Estonia), Christopher Beazley (Wielka Brytania), Inese Vaidere (Łotwa), Zita Gurmai (Węgry), Alexander Alvaro (Niemcy) wystąpiło z inicjatywą ogłoszenia 23 sierpnia Europejskim Dniem Pamięci Ofiar Stalinizmu i Nazizmu. Ich inicjatywa nie spotkała się z jednomyślnym poparciem członków Parlamentu Europejskiego - część eurodeputowanych była przeciwna stawianiu znaku równości między stalinizmem a nazizmem. Inni parlamentarzyści zwracali uwagę na brak podstawy prawnej. Według przepisów z 2007 r., w UE przestępstwem jest negowanie, pochwalanie czy trywializowanie ludobójstwa czy zbrodni przeciw ludzkości. Dotyczy to jednak tylko zbrodni uznanych przez Trybunał Norymberski z 1945 r. lub zdefiniowanych w statucie Międzynarodowego Trybunału Karnego z 2002 r. Na tych listach nie ma zbrodni komunistycznych.

Wykop Skomentuj36
Ciekawi nas Twoje zdanie! Napisz notkę Zgłoś nadużycie

Więcej na ten temat

Salon24 news

Co o tym sądzisz?

Inne tematy w dziale Polityka