95 obserwujących
589 notek
1154k odsłony
5357 odsłon

Porozumienie Luksemburskie czyli antecedencje Deklaracji Terezińskiej i ustawy JUST ACT

Wykop Skomentuj83

Ani posiadanie po swojej stronie racjonalnych argumentów,  

ani racja moralna, nie są tym samym, co polityczne zwycięstwo.

(Nachum Goldmann, „Żydowski paradoks”)

Wkrótce po zakończeniu WW II żydowskie organizacje ( Agencja Żydowska, Amerykański Komitet Żydów, Światowy Kongres Żydowski) podjęły z rządami USA, Wielkiej Brytanii i Francji rozmowy o udzieleniu wsparcia w procesie restytucji i odszkodowań za prześladowania Żydów przez Rzeszę Niemiecką. W 1948 roku, zgodnie z decyzją ONZ zostało powołane do życia państwo Izrael, którego pierwszym premierem został David Ben Gurion. W pierwszych latach istnienia przybyło do niego ponad 300 tysięcy Żydów, chcących zacząć nowe życie z dala od Europy. Wg żydowskiego historyka Dana Dinera, Żydzi odrzucali i wypierali wtedy możliwość jakichkolwiek stosunków z Niemcami. Jednak mimo to rząd państwa Izrael dołączył się do starań organizacji żydowskich ws restytucji mienia i odszkodowań. W notach dyplomatycznych skierowanych w styczniu i w marcu 1951 roku do czterech państw alianckich okupujących Niemcy (stosunki dyplomatyczne z Bonn nawiązano dopiero w 1965 roku) rząd Izraela zażądał od Niemiec zadośćuczynienia w kwocie 1.5 mld dolarów USA. Jako uzasadnienie swoich roszczeń rząd Izraela w nocie z 12 marca 1951 roku napisał, że „Żydzi zostali zabici a naród niemiecki nadal cieszy się owocami rzezi i rabunku”.

27 września 1951 roku, ówczesny kanclerz Niemiec Konrad Adenauer powiedzial w Bundestagu:  

„W imieniu narodu niemieckiego popełniono niewyobrażalne zbrodnie, które zobowiązują nas do moralnej i materialnej rekompensaty”.

Nie była to bynajmniej spontaniczna wypowiedź, wywołana emocjami nurtującymi kanclerza. "Tekst orędzia Adenauera był wcześniej przedmiotem ciągnących się tygodniami szczegółowych negocjacji pomiędzy emisariuszami państwa izraelskiego, największych organizacji żydowskich w USA oraz rządu federalnego" - wyjaśnia niemiecki historyk Hans Günter Hockerts. Pośrednikiem miedzy Ben Gurionem a Adenauerem był przewodniczący Światowego kongresu Żydów, Nahum Goldmann, nazywany czasami „Królem diaspory”. Wykłócano się o każde słowo, nic nie mogło być dziełem przypadku.

Właściwe negocjacje rozpoczęły się rok później, po publicznej deklaracji gotowości do rozmów przez kanclerza Niemiec Konrada Adenauera oraz po udzieleniu rządowi Izraela przez Kneset (drogą uchwały przyjętej większością głosów w stosunku: za 61, przeciw 50) mandatu do prowadzenia rokowań. Obok przedstawicieli Republiki Federalnej i Izraela, wzięli w nich czynny udział wysłannicy tzw. "Conference of Jewish Claims against Germany" (w skrócie: JCC), organizacji zrzeszającej wtedy 22 duże organizacje żydowskie, reprezentujące rozsianych po całym świecie, ocalałych z zagłady Żydów, z wyjątkiem tych, którzy po wojnie osiedlili się w Izraelu.

Negocjacje rozpoczęto 21 marca 1952 roku na neutralnym gruncie, w miejscowości Wassenaar w Holandii. Później przeniesione zostały do Luksemburga; po upływie pół roku, 10 września 1952 roku, w sali ratusza w Luksemburgu, RFN i Izrael podpisały układ o odszkodowaniach dla żydowskich ofiar nazizmu. Republika Federalna zobowiązała się wypłacić państwu Izrael trzy miliardy marek w formie dostaw towarów, rozłożonych na 12 lat. Claims Conference, czyli Konferencja Roszczeniowa, otrzymała 450 mln marek.

Ważną rolę w tych negocjacjach odegrał Nahum Goldmann. W 1976 roku we Francji ukazal się wywiad-rzeka pt. „Żydowski paradoks” (Das jüdische Paradox. Zionismus und Judentum nach Hitler), który z Goldmannem przeprowadził Leon Abramowicz. W tym wywiadzie Goldmann opowiada m.in. o Instytucie Spraw Żydowskich, założonym przez Światowy Kongres Żydów w Nowym Yorku w 1940 roku. „Kierowali nim dwaj znaczący Żydzi litewscy, Jacob i Nehemiah Robinsonowie. Wg ich planów narodziły się dwie absolutnie rewolucyjne idee: Trybunał Norymberski i niemieckie odszkodowania”. W ciągu dwunastu lat, które upłynęły od sformułowania tych planów do podpisania „Porozumienia Luksemburskiego”, organizacje i instytucje żydowskie podejmowały wielorakie działania zmierzające do uzyskania od Niemiec odszkodowań dla „narodu żydowskiego jako całości”. Przede wszystkim przygotowywały moralne i prawne podstawy zbiorowych roszczeń narodu żydowskiego i prowadziły prace polityczną i propagandową.

Jednak nie wszyscy Żydzi akceptowali te „moralne i prawne podstawy”. Kiedy premier Ben Gurion przedstawiał w Knesecie wynegocjowane z wielkim trudem porozumienie z RFN, przed gmachem izraelskiego parlamentu demonstrowało około 5 tysięcy przeciwników porozumienia z państwem, będącym prawnym następcą zbrodniczej III Rzeszy. Grupa Żydów ocalałych z Endlösung przyniosła transparent z napisem „Ile mają kosztować nasi zamordowani dziadkowie, rodzice, bracia, siostry i dzieci w przeliczeniu na sztukę?”. Interweniowała policja; rannych zostało około 200 demonstrantów, a około 140 policjantów odniosło obrażenia.

Wykop Skomentuj83
Ciekawi nas Twoje zdanie! Napisz notkę Zgłoś nadużycie

Więcej na ten temat

Salon24 news

Co o tym sądzisz?

Inne tematy w dziale Polityka