Najwybitniejsi nobliści

"Dziennik" mnie zaskakuje. Z jednej strony gratuluję pomysłu na nową kolekcję, ponieważ pierwsze dziesięć nazwisk pisarzy, to jedne z najważniejszych osobowości XX i XXI wieku (Singer, Mann, Grass, Faulkner, Hesse - o Kerteszu nie wspominając). Z drugiej strony natomiast zdenerwował mnie wstęp do kolekcji napisany przez Piotra Kępińskiego.

Zdenerwowało mnie wartościowanie, które dokonuje kiedy mówi o Dario Fo.

Nie wiem z czego wynika tak surowa ocena, z nieznajomości czy z odmiennych wartości jakie wyznają ci dwaj panowie. Po prostu nie wiem. Może to co pisze Fo jest bez wartości? A może to, że nie jest dydaktyczne? Zastanawia mnie czy w XXI wieku dydaktyzm powinien być zawarty w książkach, a jeśli tak to w jaki sposób? Czy proste przekazanie "Nie zabijaj" potrafi dzisiaj spełnić swoją rolę? Czy Kościół spełnia swoją rolę poprzez przekazanie proste i dydaktyczne wzorców moralności, pojęć dobra i zła? Gdyby prostota i dydaktyzm odgrywały jakąkolwiek rolę w książkach..Boże! Co to byłby za piękny smutny świat.

Nie. Fo nam pokazuje, że zawsze, nie ważne jak dobrze by nam było - zawsze trzeba stać w opozycji. Smutne to stwierdzenie - ale jakże niezbędne do pogodzenia się z absurdem życia. Być w opozycji to znaczy Odkrywać. To znaczy dociekać do czegoś (nie do prawdy, bo prawdy nie ma) - mógłbym to nazwać "odkryciem zafałszowanego fałszu" - a czym jest "zafałszowany fałsz", jak nie obłudą zafałszowaną w kłamstwo ideologii.

Jednak cieszę się z tego co przygotował Dziennik - cieszę się z tego powodu, że Polacy będą mogli zapoznać się z porządną literaturą, nie ważne jakiej selekcji dokonali redaktorzy tej serii - dla mnie każda książka pozostaje wartością i antywartością, nie można wywyższać - lecz nie można uwłaczać słowu. Słowo i gra jest to pewność w dzisiejszym świecie.

PS.

Lecz życie jest zbyt krótkie by przeczytać wszystkie książki - więc wybierzcie te, które mogą okazać się jakimś śladem, czy też tropem w dalszej egzystencji.