dżuma

Potem przyszły zwierzęta
ryby mamuty rośliny
z gliny powietrza i mułu
powstał człowiek do świata

i blask niósł się wszędzie
od kresu do kresu ku chwale

Czy wiesz już – go zapytał
i skroń uniósł ku górze
przyłożył dłoń do ucha
i zastygł w geście uwagi

- Nie, mu odpowiedział
i pył strząsnął z chodaków
Zarzucił worek na plecy
i odszedł w gęstej zadżumie