Determinizm cząsteczkowy, a grawitacja

N. Rz. Notka 18

Cząsteczkowa budowa Jestestw i Istnień niesie za sobą przeróżne konsekwencje. Są to konsekwencje fundamentalne. Poprzez uświadomienie (sobie i innym) trwania Jestestw i istnienia Istnień jako zbiorów cząsteczek, które łącząc się tworzą (budują) i stwarzają, a rozłączając się ulegają destrukcji i unicestwieniu, można wyjaśnić wiele, a w zasadzie wszystkie fundamentalne zagadnienia, na które ludzie dotychczas nie znajdują odpowiedzi.

Wszystkie cząstki, bez wyjątku, od momentu swego pojawienia się(wyniknięcia z Nicości) wkraczają na drogę ewolucji, a następnie, prędzej, lub później, na drogę anty ewolucji (aewolucji).

Nie mają przy tym, żadnego innego wyboru, tak jak żadnego innego wyboru nie ma nowo narodzony, a w zasadzie każdy człowiek, który jest minimalną cząstką Świata rodzaju Ludzkiego: On może albo iść drogą ewolucji, która jest drogą życia, lub drogą aewolucji, która jest drogą śmierci: wielu śmierci w poszczególnych Istnieniach i następnie Jestestwach. Jest to droga cząsteczkowa, czyli cząsteczek, które tworzyły postać ludzką.

Brak wyboru innej niż ewolucja lub aewolucja, trzeciej drogi, przez poszczególne cząstki Jestestw i Istnień (które też są maksymalnymi cząstkami Wszystkiego) jest dowodem determinacji w jestestwach i Jestestw, oraz dowodem determinizmu w istnieniach i Istnień.

Drogę ewolucyjną zapoczątkowały pierwsze cząsteczki które wynikły z Nicości. Ich celem jest przyszłość. Przyszłość jest tą częścią Nicości która bezpośrednio, na szczycie drogi ewolucyjnej graniczy z Istnieniami. Cząsteczki  Istnień nie znają przyszłości która jest przed nimi, a mimo to dążą do niej. Mało tego, dobrnąwszy na szczyt drogi ewolucyjnej one tę przyszłość zdobywają i zamieniają w teraźniejszość. Zagospodarowują ją,  kształtują "na obraz i podobieństwo swoje", wykorzystują dla swoich potrzeb.

Żeby rozważania te "sprowadzić na Ziemię" podam przykład: Jeśli cząsteczka Istnienia, którą jest człowiek posieje sałatę, to on w ten sposób zagospodarowuje przyszłość która jest Nicością. Ta Nicość - przyszłość, za niedługo zamieni się w wielkie główki sałaty, które ów człowiek wykorzysta jako pokarm, lub  do nabycia siły ekonomicznej(sprzeda). 

Zdobywając przyszłość, zamieniając ją w teraźniejszość, cząstki ze szczytu drogi ewolucyjnej korzystają z Niej, karmią się Nią. W ten sposób, niedawnej przyszłości ubywa, a przybywa teraźniejszości. Symetria jest zachowana i bilans ogólny się nie zmienia. Tak to teraźniejsza droga ewolucyjna  się wydłuża dzięki zdobywaniu kolejnych „kwartałów” przyszłości, która jest Nicością graniczącą z Istnieniami przez cząstki które z Nicości wyszły.

Zatem pierwsze cząstki wyszły z Nicości, dążą drogą teraźniejszości która jest drogą zmian tych cząsteczek w wyższe stadium Nicości, (dążą) kosztem Nicości i do Nicości(4N).

Paradoksalnie, można stwierdzić, że im bardziej „pazerna”, przebieglejsza, inteligentniejsza, silniejsza, bystrzejsza, światła, cząstka, tym ma większe szanse na istnienie w teraźniejszości. Tak po części jest, choć nie do końca. Nie do końca, ponieważ każda cząstka na drodze ewolucji poddana jest determinizmowi. I to nie ona decyduje o sobie na drodze ewolucyjnej, lecz determinizm, któremu jest poddana. Mimo swej największej sile, pazerności, inteligencji, bystrości, a nawet świadomości, nie raz, przedwcześnie schodzi z ewolucyjnej drogi.

Determinizm w odniesieniu do cząstki, to przymus jej dążenia do przyszłości która jest Nicością.

Determinizm ten objawia się tak, że jeśli nawet cząstka świadoma uzna, że lepiej dla niej, dla długości jej trwania na drodze ewolucji, do przyszłości nie dążyć, zatrzymać się, przeczekać,  to i tak nie może tego dokonać. Musi dążyć do przyszłości jeśli chce być na drodze ewolucyjnej i rozwijać się. Tak jest, ponieważ przyszłość - Nicość, to po zamianie jej w teraźniejszość, pokarm dla cząstki. A pokarm, to zdrowie, witalność, siła.

Bez przyszłości – Nicości, ewolucja to droga bez pokarmu, tym samym bez zdrowia, witalności, siły. Taka droga ewolucyjna cząstki, bez przyszłości którą można zamienić na teraźniejszość, musi się skończyć. I kończy się spadkiem danej cząstki ze szczytu swej drogi ewolucji na drogę aewolucji.

Determinizm jest siłą motoryczną która pcha wszystkie cząsteczki na drodze ewolucji na szczyt który styka się z Nicością w postaci przyszłości. Ta siła motoryczna determinizmu popycha także nas, Ludzi ku przyszłości. Dążymy ku przyszłości która jest najbliższą nam, nieznaną Nicością, jak ćma do ognia: Nie wiemy, co nas w przyszłości spotka, a mimo to zmierzamy tam powodowani determinizmem. Dlaczego? Po co?

To było dotąd niezrozumiałe. Stało się zrozumiałe: Dążymy ku przyszłości - Nicości ponieważ jest ona naszym, nas ludzi, oraz każdej cząsteczki naszej, ale także Absolutu, Bóstwa, Wszechświata, Świata przyrodniczo – biologicznego, oraz świata rodzaju Ludzkiego, strawą, pożywieniem, pokarmem. Żyjemy, każda cząsteczka żyje tak długo, jak długo ku przyszłości dąży, ma siłę dążyć, jak długo strawę, pokarm, spożywa, jak długo przyszłość na teraźniejszość przekuwa. Gdy przestaje spożywać, słabnie, odpada i trafia na drogę aewolucji.

Ten pokarm, pełna, nigdy nie kończąca się jego obfitość, to emanacja starotestamentowej „Manny z nieba”. Manny, która w przekazach narodu żydowskiego przetrwała jako zmaterializowana, w postaci  białego, bliżej nie zidentyfikowanego drobnego proszku. Tymczasem, „ bliżej nie zidentyfikowany drobny biały proszek”, zwany Manną, to substrat pierwotny Nicości który jest pożywieniem Wszystkiego: wszystkich Jestestw i Istnień, każdej cząsteczki. Jest "Manną z nieba" czyli przyszłością. Przyszłością niezbędną do życia, tym bardziej do życia wiecznego każdej cząsteczki, także tej w postaci człowieka, rodziny, rodu, narodu, nacji i rasy, oraz całej Ludzkości. Bez przyszłości nie ma życia, nie ma nic.

Do przebywania drogi ewolucji niezbędna jest coraz to większa moc (w Jestestwach) i coraz to większa siła (w Istnieniach). Na szczycie ewolucji, którym jest Świat rodzaju ludzkiego nie wystarcza już siła, a nawet mądrość przyrody czy inteligencja gatunku zwierzęcego. Na szczycie ewolucji którym jest Świat rodzaju ludzkiego niezbędny jest rozum, sumienie, mądrość i świadomość. Będąc na szczycie ewolucji Świata rodzaju ludzkiego najwięcej Manny przyswaja nie ten człowiek który posiada najwięcej dobytku fizycznego w postaci dóbr doczesnych (Many), lecz ten, który posiada najwyższą świadomość dzięki której może czerpać i czerpie, z Nicości (która jest przeszłością i przyszłością) nieskończoną ilość Manny.  Do takich ludzi należą, z kultury judeochrześcijańskiej, w istocie z narodu żydowskiego, wiecznie żywi Mojżesz i Jezus. Szczególnie Jezus podkreślał, że "królestwo Jego nie jest z tego świata" i nie dbał o Many. Wiecznie żyją nie te postaci cząsteczek - ludzie, którzy zostali milionerami, lecz ci, którzy przedłużyli drogę ewolucyjną Ludzkości, lub pomogli ją oświecić.

Droga aewolucji, paradoksalnie, także jest drogą ku Nicości, ale z „Jej drugiej strony”, czyli ze strony przeszłości. Przeszłość to ta część Nicości, która bezpośrednio styka się z końcem drogi aewolucyjnej, czyli z początkiem Jestestw. Na tej drodze nie panuje determinizm: nie on wyznacza na niej rytm i tępo. Na tej drodze panuje determinacja.
Determinacja, to przeciwieństwo determinizmu, tak jak ewolucja jest przeciwieństwem anty ewolucji.

Do przebywania drogi aewolucji nie potrzeba determinizmu ponieważ droga aewolucji, to droga spadania w dół (stąd po śmierci najczęściej ciało Idze w dół). Do spadania nie potrzeba pokarmu ani siły. Siła spadania, to grawitacja.

Skoro nie potrzeba pokarmu i siły aby spadać w dół, skoro wystarczy grawitacja, to nie potrzeba też na drodze aewolucji determinizmu, aby ten pokarm, siłę z przyszłości - Nicości czerpać. Wystarczy determinacja, czyli „słaby determinizm” aby spadać na dno, grawitować ku przeszłości, w zapomnienie, aby w końcu popaść w całkowitą Nicość.  Każda cząstka  na drodze aewolucji, niezależnie od tego jak wysoko dotarła na drodze ewolucji i jak długo tam przebywała, prędzej, czy później zaczyna grawitować ku przeszłości, zapomnieniu, ku Nicości, czyli tam, skąd przybyła.

Drogę aewolucyjną zapoczątkowały cząsteczki, które jako pierwsze zawróciły z drogi ewolucyjnej i zmierzają z powrotem tam, skąd wyszły, czyli do przeszłości.  Wszystkie cząstki (Jestestw i Istnień) są zdeterminowane ponieważ pochodzą z Nicości którą tworzy substrat pierwotny. Substrat pierwotny  jest zdeterminowany w całości, ponieważ jest bezwzględny. Stąd jego wszystkie cząsteczki także te odmienne, które zamieniają się w  Jestestwa i Istnienia, są  zdeterminowane. I to zdeterminowane podwójnie:

Raz, gdy opuszczają Nicość i z substratu zamieniają się w eter  Jestestw, a następnie w masę Istnień, oraz  drugi raz, gdy z masy Istnień i następnie eteru Jestestw, zamieniają się w substrat pierwotny.  Bezwzględny substrat tworzący Nicość nie dopuszcza aby jego cząstki wynikające z Nicości, zmieniające się w cząstki Jestestw a następnie Istnień, nie wracały do Niego z powrotem. Mimo że „uciekają od Niego” drogą ewolucji, to i tak do Niego drogą aewolucji, do Nicości - przeszłości, wracają.

Przebywanie cząsteczek Substratu  pierwotnego w Jego postaci, to terminacja, a  poza Nim, w postaci Jestestw lub Istnień, to terminowanie.

Terminacja i terminowanie związane są z terminem, czyli z okresem przebywania cząstek Substratu w pierwotnej, lub odmiennej, mniej lub bardziej  złożonej postaci, niż On, Sam. Terminowanie cząsteczek, inaczej, to ich ewolucja i aewolucja, razem.

Jest jeszcze, w odniesieniu do cząsteczek, określenie: eksterminacja.

Eksterminacja, to powrót cząsteczek Jestestw i Istnień, po terminowaniu (czyli odbyciu drogi ewolucji i anty ewolucji), do postaci cząsteczek substratu pierwotnego, czyli do Nicości.

Eksterminacja jest bezpowrotna. To znaczy, że cząsteczki które raz terminowały, już nigdy z Nicości nie wynikną aby ponownie drogę ewolucji i aewolucji odbyć (nic dwa razy się nie zdarza).

Zdeterminowane cząstki, wynikłe z Nicości, od minimalnej ujemnej(Jestestwo: brak), do maksymalnej dodatniej(Istnienie: Świat Ludzkości - człowiek) dążą, paradoksalnie, do jednego, tego samego celu. Tym celem jest Nicość. Nicość jako przyszłość i Nicość jako przeszłość.

Zdeterminowane cząsteczki, które stały się cząsteczkami Jestestw lub Istnień, tak, czy tak, ostatecznie, dążą do eksterminacji z postaci Jestestw i Istnień, czyli do uzyskania swej pierwotnej postaci – Substratu i pozostawania w niej, bezpowrotnie.

I prędzej, czy później, wszystkie znajdą się tam, skąd wyszły, skąd pochodzą. Pod tym względem, wszystkie cząsteczki, także te Ludzkie, są równorzędne, poddane determinizmowi  i zdeterminowane.